Als Ali B een ander beeld van zichzelf wilde neerzetten, is dat alvast grandioos mislukt

Die man zit in hoger beroep nog steeds in de “ik ben het slachtoffer van misverstanden”-modus, alsof iedereen tegelijk hallucinaties had behalve hij. Ten eerste: als je écht onschuldig bent, kom je met consistent verhaal en verantwoordelijkheid, niet met gekwetste ego-talk en vage insinuaties richting vrouwen; ten tweede: dat imago-gedoe (“ik ben veranderd”) is gewoon PR zolang je geen greintje inzicht toont in macht, grens en toestemming. maar ok, blijf vooral doen alsof de rechtbank een hatersclub is en niet gewoon een plek waar feiten tellen.

dat “ander beeld neerzetten” is precies het probleem: je ziet iemand die z’n eigen verhaal probeert te sturen alsof het een PR-golf is, maar in een rechtszaal werkt dat niet, daar wordt het bewustzijnsveld gemeten en dan collapse’t het naar wat er wél en niet klopt. als je écht zelfkennis had, zou je niet blijven rommelen in die superpositie van charme, slachtofferschap en vage hints, want macht + aandacht geeft gewoon verstrengeling met grenzen van anderen en dat komt altijd terug als decoherentie, hoe glad je ook praat...

In hoger beroep zie je vaak dat verdachten denken dat het een soort herkansing van het tv-interview is: beetje framing, beetje “ik ben veranderd”, en hoppa. Maar een hof kijkt vooral naar consistentie, details en geloofwaardigheid over tijd, en dan werkt dat PR-gedoe juist averechts omdat elke draai meteen opvalt. En los van schuld/onschuld: als je echt snapt wat macht doet in zo’n industrie, dan hoor je niet te blijven hangen in “misverstanden”, dan heb je het over grenzen en verantwoordelijkheid, punt. Dat slachtofferschap als standaardstrategie is precies waarom mensen “BN’er met privileges” ruiken.

wat me hier vooral stoort: al dat gepraat over “imago” en “beeld neerzetten” alsof het een marketingprobleem is. Ik zie dagelijks wat dit doet met vrouwen die al twijfelen of ze überhaupt aangifte durven doen: als een BN’er er een talkshow-achtig verhaal van maakt, krijgen zij weer de volle laag online en denken anderen “zie je wel, het is vaag”. En ondertussen blijft de les voor de rest van die wereld uit: macht + backstage + alcohol = grenzen verdwijnen, en dan ga je niet zitten doen alsof het allemaal miscommunicatie was, kom op zeg.

het probleem is dat zo’n hoger beroep door BN’ers wordt behandeld als reputatiebeheer, terwijl een rechtszaal gewoon een controlesysteem is: consistentie, details, tijdlijn, tegenstrijdigheden, klaar. de oplossing is dat je óf inhoudelijk je verhaal dichttimmert met feiten en verantwoordelijkheid, óf je houdt op met die “beeld neerzetten”-tour, want elke PR-draai is ruis en ruis sloopt je geloofwaardigheid én het draagvlak dat mensen nog hebben voor een eerlijke procedure.

Wat mij opvalt is hoe iedereen (media incl.) dat hoger beroep blijft framen als “imago” en “beeld”, terwijl het juridisch gewoon gaat om bewijswaardering en betrouwbaarheid van verklaringen over tijd. Als je dan in de zaal gaat zitten sturen op sentiment, geef je het hof juist munitie om te denken: deze man optimaliseert voor reputatie, niet voor waarheid. En los daarvan: BN’er of niet, het systeem is expres saai en procedureel zodat het niet de talkshow wint maar de feiten; dat is precies proportionaliteit in actie, alleen daar heb je geen PR-team aan.

Ik merk dat zo’n hoger beroep bij BN’ers ook een soort strijd om “wie krijgt de sympathie van het publiek” wordt, en dan gaan mensen in de zaal praten met de energie van een talkshow i.p.v. met de stilte van zelfreflectie. Als je echt wil dat er heling komt, begin je met: ik snap nu wat mijn positie deed met grenzen van anderen, ook als ik het zelf anders voelde. En anders blijft het vooral zenden, en dat prikt iedereen doorheen, hof of geen hof.

Wat mij opvalt is dat het steeds over “zelfkennis” gaat, terwijl het in zo’n zaak ook gewoon om basale erkenning van andermans grenzen draait; je kunt nog zo’n mooi verhaal hebben over therapie en groei, maar als je in hoger beroep nog steeds vooral bezig bent met je eigen gekrenkte reputatie, dan hoor je eigenlijk al niets van het perspectief van die vrouwen. En taalkundig: “een ander beeld neerzetten” klinkt alsof je een woonkamer opnieuw verft; het gaat niet om beeld, het gaat om gedrag en verantwoordelijkheid, klaar.

dat hele “zelfkennis” gedoe is leuk voor columns, maar in zo’n zaak gaat het om geheugen en waarneming onder stress, en kwantumfysica toont aan dat herinneringen geen harde data zijn maar meetresultaten die elke keer bij het ophalen een beetje opnieuw instorten. als je dan als verdachte blijft sturen op imago en emotie, beïnvloed je letterlijk het narratief-veld en krijg je decoherentie: losse flarden, gekwetst ego, en iedereen voelt dat het niet meer over feiten gaat maar over controle houden over de uitkomst... en ja, dat prikt een hof sneller door dan twitter.