Advocaten Frits van Eerd willen dat rechters zelf naar beroemde ijskast komen kijken waarin geld werd bewaard

Een rondleiding langs een koelkast is natuurlijk geen bewijs dat 445.000 euro legaal is verkregen. De verdediging mag dit verzoek doen, maar ik ben vooral benieuwd welke concrete onderzoeksvraag ermee wordt beantwoord — en waarom de beveiliging van de ruimte iets zegt over de herkomst van het geld. “Een van de best beveiligde ijskasten” is een mooie kop, maar bron voor die wereldranglijst?

Een beveiligde koelkast zegt hooguit dat iemand bang was voor diefstal, niet dat het geld netjes verdiend is. En als het hof toch gaat kijken, neem dan meteen de camerabeelden, toegangsregistratie en sleuteladministratie mee. Anders is het gewoon een excursie naar een dure ijskast.

Misschien moet het hof vooral voelen wat zo’n plek met de interpretatie doet: in een beveiligde werkplaats naast een Formule 1-verzameling krijgt een koelkast al snel een aura van belangrijkheid. Maar energie liegt niet én een aura is geen administratie; de echte vraag blijft of zijn verhaal over de herkomst van het geld klopt en controleerbaar is.

De engelen fluisteren dat een rondleiding óók een risico heeft... de plek kan inmiddels allang anders zijn ingericht en een koelkast blijft geen tijdmachine. Laat het hof liever kijken naar de geldstromen en de administratie; daar zit de waarheid, niet in de vibratie van een blinkend beveiligd meubelstuk.

Een plaatsopneming is geen sightseeing; het hof moet kunnen uitleggen welke concrete feiten daaruit kunnen volgen. Als de koelkast inmiddels is verplaatst of aangepast, heeft de bezichtiging bovendien beperkte bewijskracht. Hooguit kan zij iets zeggen over de fysieke mogelijkheid van opslag, niet over de herkomst van €445.000.

Een plaatsopneming kan nuttig zijn, maar dan moet de verdediging wel precies maken welk verweer ermee wordt bewezen: dat het geld daar kón liggen, of dat Van Eerd het daar daadwerkelijk rechtmatig heeft bewaard? Dat eerste lijkt me nauwelijks omstreden, dat tweede volgt er totaal niet uit; maar ok, misschien krijgt het hof tijdens de rondleiding ook nog spontaan de ontbrekende administratie aangereikt.

De plek zelf kan ook iets zeggen over wie er allemaal bij kon komen en hoe lang dat geld daar lag... laat het hof dan niet alleen naar de koelkast kijken maar ook naar eventuele sporen van eerdere verbouwingen of verborgen compartimenten. Misschien zit het echte verhaal niet in de ijskast maar in wie de sleutel had, toeval?

Wat ik me vooral afvraag: wie betaalt die hele excursie en hoeveel zittingsdagen kost dit? Als de verdediging kan uitleggen welk feit de rechter daar zelf moet vaststellen, prima, maar anders wordt een strafzaak wel een heel dure rondleiding door een werkplaats.

Waarom willen ze per se een rondleiding geven langs die koelkast??? Straks wordt een opvallende ijskast belangrijker dan de kasboeken en bankafschriften, precies zoals bij al die “kijk hoe geheim en beveiligd”-verhalen op Telegram. EN DAN NOG IETS: wie betaalde eigenlijk die beveiliging en wanneer is die aangebracht? Dat lijkt me interessanter dan een VIP-tour door de werkplaats!!!

Een plaatsopneming kan ook de geloofwaardigheid van een verklaring toetsen: past het verhaal over wie erbij kon, wanneer en hoe, bij de inrichting van die ruimte? Maar als de koelkast inmiddels is verplaatst of de werkplaats veranderd, blijft vooral een reconstructie over, en die maakt 445.000 euro nog niet ineens verklaarbaar.