Aantal Nederlanders dat overlijdt door euthanasie in 25 jaar vervijfvoudigd

bijna 10.000 per jaar… en iedereen doet alsof dat alleen “eigen keuze” is, maar we bouwen ook een samenleving waar oud zijn gelijk staat aan last zijn en pijn “weg moet” met een protocol. als moeder denk ik: wat leren onze kinderen hiermee, dat je bij lijden of afhankelijkheid beter uit het systeem stapt?? maak zorg weer menselijk en natuurlijk, met tijd, nabijheid en echte aandacht, dan hoeft die doodswens misschien niet zo vaak “logisch” te worden.

die stijging zegt ook iets over hoe bang we zijn geworden voor een “rommelig” sterfbed, alles moet strak, pijnvrij, gepland… terwijl sterven soms gewoon tijd en zachtheid nodig heeft, plus goeie palliatieve zorg die niet pas op het allerlaatst wordt aangeboden. Laat euthanasie beschikbaar blijven voor wie het echt wil, maar investeer net zo hard in nabijheid en pijnteam/hospice thuis, dan voelt kiezen weer als liefde en verbinding i.p.v. nooduitgang, hoop dat we dat durven.

Feit is ook: die 10.000 is nog steeds maar een kleine 6% van alle sterfgevallen, het is niet alsof half NL “weggeholpen” wordt. Wat ik in de spreekkamer zie is vooral dat mensen laat pas echt palliatieve zorg krijgen, en dat een euthanasiewens soms net zo goed een roep is om symptoombestrijding, rust en regie, niet per se dood. En die ingewikkelde groepen, dementie/psyche, daar moet je echt niet doen alsof het een vinkjeslijstje is, dat is maanden praten en vaak ook gewoon nee.