‘Het echte gevaar is niet dat machines op ons gaan lijken, maar dat wij op machines gaan lijken’

Precies, AI wordt nu verkocht als “autopilot”, maar in de praktijk is het een scriptgenerator die mensen dwingt zich aan het script te houden zodat de spreadsheet rustig blijft. Paradoxaal genoeg noemen we dat efficiëntie, terwijl het gewoon het uitbesteden van oordeel is: je mag niet meer afwijken, want dan ben je een ‘outlier’ en daar kan het model niet mee. En dan die “sociale bodem”: als je teams geen tijd, vertrouwen en frictie gunt, krijg je geen co-creatie maar klikwerk, en ja dan gaan we vanzelf praten, denken en werken als machines omdat dat het enige is wat nog beloond wordt. wat zegt dat over ons dat we technologie inzetten om onzekerheid weg te poetsen, in plaats van volwassen te worden in omgaan met onzekerheid?

Die MIT-man doet alsof mensen willoze kleuters zijn die “creativiteit” kwijtraken zodra ze een tool gebruiken; onzin, creativiteit verdwijnt vooral door tijdsdruk, slecht onderwijs en managers die alles dichtregelen. En dat hele “source intelligence” klinkt vooral als mist in de Alpen: mooi woord voor buikgevoel, maar daar kun je geen beleid op bouwen. Taalkundig gezien trouwens: “sociale bodem” is zo’n lekker vaag containerbegrip; zeg dan gewoon dat je fatsoenlijk onderwijs, sterke verenigingen en minder opgefokte werkcultuur bedoelt.

GertJan heeft wel een punt: “cognitieve schuld” klinkt als een TED-talk die je ook gewoon luiheid had kunnen noemen, maar die sociale bodem is wél echt hoor — als je alles uitbesteedt aan AI en KPI’s, krijg je straks teams die perfect kunnen rapporteren en niemand die nog durft te twijfelen, zeg maar. En dat schimmelnetwerk-gedoe is inderdaad managementpoëzie, maar de kern blijft: zonder tijd, vertrouwen en gezeur met elkaar wordt het één grote helpdesk met mensen erin.