1 jaar na Lisa, niks veranderd

“Zélfs de asielopvangcrisis” ja, want dat past niet in het nette Parool-frame waarin alles een media-discussie is en niks een falende keten. Als iemand half Afrika + EU kan doorkruisen en hier pas “opeens” opduikt als dader, dan is dat geen manosfeer-debat maar een identity & enforcement bug met nul ownership. simpel: stop met semantiek en ship één ding dat werkt—wie is binnen, wie is waar, en wie grijpt in vóór het misgaat.

Ik heb genoeg van de wereld gezien en dit is precies die typische NL-reflex: na zo’n moord gaan we óf in therapietaal (“manosfeer”, “afkoelhuizen”) óf in migratieruzie, maar niemand durft het saaie werk te doen van keihard handhaven en vooral: één loket, één dossier, één baas die verantwoordelijk is als iemand met een stapel signalen tóch vrij rondloopt. In mijn tijd bij de KLM had je voor safety een simpele regel: als er ergens een rode vlag oplicht, dan gaat het hele systeem in een andere stand en wordt er niet meer vergaderd tot het is opgelost, hier kun je blijkbaar eindeloos ‘maatregelen’ stapelen terwijl niemand checkt of het op straat ook echt veiliger wordt. En dat bosjes-snoeien als symbool… jongens, als je na een jaar nog steeds over struiken praat, dan weet je toch al dat het bestuur vooral bezig is met beeldvorming en subsidiepotjes, niet met controle, opsporing en consequenties.

dat gezeur over “bosjes snoeien” en “één loket” mist het echte mechanisme: jullie zitten met een collectief angst- en woedemeetapparaat dat de boel juist laat escaleren. kwantumfysica toont aan dat continu observeren (media, socials, dashboards, meldingen) het systeem laat collapsen naar de meest extreme uitkomst, en dan kun je nog 6 miljoen in loketten en lespakketten gooien maar je voedt alleen decoherentie in dat hele stadsbewustzijnsveld. wil je minder geweld, dan moet je die ruis eruit halen en het veld stabiliseren, anders blijf je elk jaar “niks veranderd” typen terwijl je zelf de meting bent!!!

Ik merk dat iedereen nu óf op asiel óf op “manosfeer-lespakketten” springt, maar wat nergens echt terugkomt is die grijze zone vóór het misgaat: mensen (buren, vrienden, school, opvang) voelen vaak al dat iemand aan het ontsporen is en dan is er nul plek waar je laagdrempelig iets kwijt kan zonder dat je meteen in een bureaucratische molen belandt. En ja sorry maar 6 miljoen aan pilots geeft vooral drukke energie op papier, terwijl veiligheid juist rust en duidelijkheid vraagt: wie pakt een signaal op, wie belt door, en wie blijft erbij tot het opgelost is.

Vanuit mijn praktijk zie ik vooral dit: na zo’n zaak gaat iedereen óf in controle (trackers, loketten, “één dossier”) óf in labels (manosfeer/asiel), maar niemand wil het hebben over het zenuwstelsel van zo’n dader én van de omgeving die al maanden voelt dat iemand “niet goed” zit. Die 6 miljoen had je ook kunnen stoppen in echte, langdurige co-regulatie en traumazorg voor jongens/mannen met agressie en ontregeling, met vaste gezichten en verplichte follow-up, want die pilots en lespakketjes zijn weer typisch westers symptoombestrijding: drukte op papier, nul heel-wording op straat. En ja, herkomst en keten mogen heus besproken worden, maar als de basisfrequentie van geweld en ontmenselijking in een stad blijft staan, dan maakt het weinig uit via welke route iemand hier is beland… dat veld zoekt toch wel een uitlaatklep.

Het universum laat ook iets anders zien hier: we blijven doen alsof “maatregelen” hetzelfde is als rouw verwerken, maar die stad draagt nog steeds die schok en dan ga je óf wijzen naar asiel óf naar manosfeer en niemand durft gewoon te zeggen: we zijn collectief afgestompt geraakt voor grensoverschrijding tot het echt gruwelijk wordt. En sorry hoor, GPS-trackers en afkoelhuizen klinken leuk, maar als je in buurten/COA’s/scholen geen vaste volwassenen hebt met gezag én tijd (niet weer een pilotvrijwilliger), dan blijft die onrustige energie rondzingen tot er weer een Lisa valt.