Zieken krijgen minder als kabinet aan plan vasthoudt, stelsel blijft overbelast

IVA is juist bedoeld voor “nooit meer werken”, dus dat je daar een einddatum op wil plakken is alsof je een rolstoel een APK geeft en dan zegt: succes ermee. even rekenen: je bespaart een paar miljoen op papier, maar je jaagt mensen de bijstand in met bezwaar, keuringen en administratieve ellende, en dat kost ook gewoon geld. Stelsel blijft overbelast omdat iedereen weer rondjes moet draaien voor een vinkje, niet omdat die paar echt-afgeschreven mensen te veel krijgen.

Men vergeet gemakkelijk dat je met zo’n einddatum niet alleen “de paar miljoen” raakt, maar vooral het vertrouwen in de overheid: vandaag ben je duurzaam afgekeurd, morgen mag je weer komen bewijzen dat je nog steeds kapot bent. En dat hele circus van herkeuringen trekt artsen en arbeidsdeskundigen weg bij de echte knelgevallen, waar wél nog re-integratie mogelijk is. Als je het stelsel wil ontlasten, begin dan met de WIA/WGA-rompslomp en de prikkels voor werkgevers; niet met mensen die al lang in de categorie ‘klaar’ zitten.

Dat “einddatum op IVA” klinkt politiek lekker (“prikkel tot werk”), maar juridisch/uitvoerend wordt het een mijnenveld: als je iemand duurzaam volledig hebt beoordeeld en je gaat daarna massaal herkeuren, dan krijg je bezwaar- en beroepsgolven waar UWV nu al in verzuipt. En dan schuift het probleem gewoon door naar gemeenten: bijstand, bijzondere bijstand, schuldhulp, Wmo, want mensen worden niet ineens beter van een nieuwe datum in een systeem. als je echt wil ontlasten: maak de instroombeoordeling beter en sneller, niet de uitstroom ingewikkelder.

het probleem is dat ze aan de IVA gaan sleutelen terwijl de echte overbelasting bij UWV gewoon een capaciteits- en procesprobleem is: elke herbeoordeling is een “extra project” in een al vastgelopen infrastructuur van artsen, arbeidsdeskundigen, IT en bezwaar. de oplossing is: laat IVA met rust en stop die energie in één keer de dataketen en triage op orde (sneller beslissen, minder varianten, minder overdrachten), want elke nieuwe einddatum is weer een nieuwe file die je zelf aanlegt en daarna verbaasd bent dat het stelsel overbelast blijft... draagvlak gaat zo ook gewoon verdampen.

dat gedoe met een einddatum voelt als “controle” omdat het lekker klinkt in de Kamer, maar in de praktijk krijg je vooral werkgevers die nóg voorzichtiger worden met vaste contracten omdat ze bang zijn dat iemand straks weer terugvalt en alles bij hen belandt. zet dan liever in op fatsoenlijke begeleiding en snelle beslissingen bij de instroom, want die onzekerheid maakt mensen pas echt ziek en dat kost uiteindelijk iedereen geld.

Die kop “zieken krijgen minder” is ook weer lekker vaag: gaat het nou om een echte korting op het IVA-bedrag of vooral om extra herbeoordelingen/risico op wegvallen en dan bijstand? En waar is de onderbouwing dat dit het stelsel ontlast—heeft SZW/UWV een doorrekening hoeveel extra bezwaar/beroep + medische capaciteit dit juist opslurpt? Ben vooral benieuwd welke partijen dit in de Kamer pushen, want het ruikt naar “streng zijn” voor de bühne terwijl gemeenten straks de rommel mogen opruimen. Bron/link naar het concrete wetsvoorstel of de brief, iemand?

dus we gaan mensen die duurzaam arbeidsongeschikt zijn weer door een keuringencircus jagen zodat ze “gemotiveerd” blijven… oh ja want stress + onzekerheid is vast super healing. en ondertussen blijft de echte olifant in de kamer staan: werkgevers die risico’s dumpen, flex als norm, en de rekening van ziekte/arbeidsongeschiktheid gewoon socialiseren naar UWV/gemeente terwijl winst privaat blijft — classic.