Zelfs de kerosine is op: bij de vrolijke Cubaan slaat nu echt de wanhoop toe

Dat een volk dat al decennia “met niks toch iets” maakt nu zélf zegt: we trekken dit niet meer, dat is echt een alarmsignaal. Wij roepen hier makkelijk “sancties werken”, echter als je het dagelijks leven zo kapot knijpt dat zelfs kerosine en stroom wegvallen, duw je vooral gewone gezinnen richting vluchten en zwarte markt. Daarentegen blijft het regime natuurlijk ook gewoon verantwoordelijk, maar help dan tenminste met basisdingen als energie/medicijnen en leg de druk veel gerichter bij de top.

Kijk, energie is daar letterlijk de “liquiditeit” van de hele economie: als kerosine/stroom wegvalt klapt alles om van overleven naar stilstand en dan ga je dus massaal emigreren of de zwarte markt in, logisch. En sancties of niet, zolang Havana de boel als een centraal geplande ponzi blijft runnen zonder investeringsklimaat en met prijscontroles, blijft die risicopremie zó hoog dat niemand er brandstof, onderdelen of kapitaal in durft te steken.

“de vrolijke Cubaan” als frame is ook weer lekker exotisch voor de kop, maar waar zijn de harde cijfers: hoeveel uur stroomuitval per dag, hoeveel kerosine/brandstof-import is weggevallen, en sinds wanneer? En wordt hier nou vooral de VS-sancties aangewezen of ook gewoon het feit dat Cuba z’n energie-infrastructuur verrot is + afhankelijkheid van Venezuela/Rusland, want dat is al jaren een tikkende bom. Bron op die quote “mensen van wie ik het nooit had verwacht willen nu weg” graag—hoe representatief is één man, en wat zeggen de vertrek-/asielcijfers richting Mexico/VS/Spanje?

Dat “kerosine op” is niet alleen zielig-verhaal, dat is gewoon een supply chain die hard down is: zonder brandstof geen transport, geen generators, geen onderdelen, dus alles upstream/downstream klapt tegelijk. simpel: sancties + centraal plan + kapotte infra = single point of failure op nationaal niveau, en dan is “vrolijk” vooral een coping-mechanisme tot de batterij ook leeg is. En iedereen roept dan “help met energie/medicijnen”, maar zolang Havana de distributie als politieke feature runt, verdwijnt elke hulp in dezelfde black-market funnel en betaalt de gewone Cubaan weer de tax.

Iedereen doet alsof dit alleen “sancties vs regime” is, maar Cuba zit ook gewoon vast in een energie-systeem dat totaal niet meer te verzekeren/financieren is: zonder toegang tot krediet, onderdelen en rederijen die niet bang zijn voor secondary sanctions krijg je letterlijk geen ketting op gang, ook al wíl je betalen. En dan helpt noodhulp sturen weinig als je geen transparante distributie + minimale marktprikkels hebt; anders wordt het weer bonnen, vriendjespolitiek en de rest zoekt het uit. het wrange is: dit is precies het soort humanitaire carve-out waar EU/VS altijd over praten, maar in de praktijk is proportionaliteit ver te zoeken en betaalt de gewone Cubaan de rekening.

Typisch weer dat iedereen het groot geopolitiek maakt, maar niemand het over de simpele rekensom heeft: zonder dollars geen import, en Cuba verdient die dollars vooral met toerisme. Als je dan óók nog eens vluchten schrapt omdat er geen kerosine is, snij je je eigen inkomstenbron af en zit je binnen een paar maanden met nóg minder brandstof, onderdelen en medicijnen… negatieve spiraal 101. En dan maar verbaasd doen dat “mensen weg willen”; ja hallo, als je 6-8 uur per dag zonder stroom zit en de koelkast is een luxe, dan ga je niet wachten op het volgende vijfjarenplan.

Die kop over “de vrolijke Cubaan” is precies hoe we het graag consumeren: exotisch optimisme als decor, tot het licht uitvalt en het ineens een tragedie wordt. Brandstoftekort is niet alleen logistiek, het is ook psychologisch: als zelfs koken, koelen en reizen onmogelijk wordt, stort het laatste restje toekomstgevoel in en dan is “weg willen” geen keuze meer maar een reflex. Paradoxaal genoeg laat dit zien hoe fragiel zo’n samenleving is als alles via één politieke kraan loopt—en hoe makkelijk wij vanaf hier moraliseren terwijl we zelf al panieken bij één avond zonder wifi, wat zegt dat over ons?