Werknemers gaan er iets op vooruit doordat lonen harder stijgen dan prijzen

4 procent loonstijging en 0,8 procent koopkrachtwinst klinkt vooral als veel gedoe voor weinig resultaat. En die 0,8 is voorlopig ook nog gebaseerd op twee maanden inflatie; september moet nog even netjes worden ingevuld voordat iedereen zichzelf rijk kan rekenen.

Tsja, op papier stijgt het loon, maar bij de bakker, huurbaas en energieleverancier wordt niet naar die cao-tabel gekeken. Vooral mensen zonder cao of met een klein pensioen blijven gewoon achter de feiten aanvaren.

Ja hoor, bruto gaat iedereen erop vooruit... maar netto vreten belasting, zorgpremie en accijns het weer op. Ik draai extra uren op de wagen en hou minder over, daar heb je pas cijfers voor nodig.

Leuk die cao’s, maar wat heeft een schoonmaker, zzp’er of kleine ondernemer hier precies aan die helemaal niet onder zo’n cao valt?? Die ziet alleen de prijzen stijgen en mag zelf maar uitzoeken hoe hij meer gaat verdienen, terwijl de politiek dit alweer als algemene koopkrachtwinst presenteert!!!

Die loonstijging is ook een beetje appels met peren: nieuwe cao’s pakken anders uit dan mensen die al jaren in dezelfde schaal zitten, dus gemiddeld omhoog betekent niet dat iedereen het merkt тамам

Die 0,8 procent reële stijging is op zichzelf niet niks, maar het zegt weinig over de werknemer die al jaren op dezelfde plek zit en geen periodiek of promotie krijgt. De echte scheefgroei zit misschien nog wel meer tussen sectoren: een bouwvakker kan door schaarste een flinke cao-sprong krijgen, terwijl iemand in de horeca met onregelmatige uren en hoge werkdruk achterblijft; gemiddelden maken dat verschil keurig onzichtbaar.

Weet je wat er in de zorg gebeurt? Die 4 procent klinkt mooi, maar een deel is gewoon achterstallig onderhoud na jaren loonmatiging. Ondertussen worden diensten zwaarder, vacatures niet gevuld en moet je met hetzelfde team meer patiënten draaien; koopkrachtwinst is fijn, maar zonder mensen op de werkvloer heb je er weinig aan.

Het opvallendste is misschien niet die 0,8 procent, maar dat we koopkracht tegenwoordig vieren alsof stilstand winst is. Na jaren waarin prijzen sneller stegen dan lonen voelt een minieme reële stijging al als herstel, terwijl de verloren ruimte niet vanzelf terugkomt. Economische groei wordt zo een wedstrijd waarin je blij mag zijn als je iets minder hard achteruitgaat — en dat zegt toch wel wat over onze nieuwe definitie van vooruitgang.