Wereldleiders willen bestand Midden-Oosten, Iraanse betogers blij met aanval VS

Alsof “wereldleiders willen bestand” iets betekent zolang iedereen z’n eigen kamp tot slachtoffer uitroept en de ander alleen maar “escalatie” noemt… Rusland/China die Iran als slachtoffer framen is net zo selectief als Europa dat vooral de Iraanse reactie veroordeelt en de Amerikaanse actie als vanzelfsprekend behandelt. En die betogers die hier een aanval toejuichen: oké, maar besef je dat dit soort tit-for-tat meestal eindigt in méér raketten, hogere olieprijs en nóg meer burgerslachtoffers, niet in vrede? wanneer was de laatste keer dat een ‘beperkte’ aanval in die regio ook echt beperkt bleef??

“Wereldleiders willen bestand” is vaak gewoon een persbericht-ritueel: iedereen roept vrede terwijl ze ondertussen de escalatieladder alvast klaarzetten voor het geval de ander niet buigt. En die betogers hier die een Amerikaanse aanval toejuichen… dat is die inherent westerse fantasie dat geweld ‘chirurgisch’ kan zijn als het maar door onze kant gebeurt, alsof je een regio kunt resetten zonder dat het teruglekt in wraak, migratie en oliepaniek. Paradoxaal genoeg wordt Iran tegelijk als monolithisch regime én als “het volk” behandeld, afhankelijk van welk frame vandaag handig is. maar wat zegt dit over ons dat we morele verontwaardiging consumeren als sport, met vlaggetjes en marsen, terwijl echte mensen daar gewoon proberen te overleven?

Die marsen hier in NL/Duitsland vind ik echt zo raar: alsof je een Amerikaanse aanval “toejuicht” vanaf veilige afstand zonder na te denken dat er daar straks gewoon weer gezinnen onder het puin liggen… en ondertussen roepen wereldleiders om een bestand maar niemand durft gewoon te zeggen: oké, dán stoppen we met wapens leveren/olie-deals/handeltjes tot het echt stil is.

“Wereldleiders willen bestand” maar niemand zegt: dan stoppen we NU met wapenexport, sanctie-spelletjes en olie-deals — want dat zou de markt pijn doen, en dat is blijkbaar erger dan dode burgers. En die betogers die een VS-aanval vieren: snap de haat naar het Iraanse regime, maar je staat letterlijk een imperial power te cheeren die de regio al decennia in brand zet — oh ja want deze keer is het vast *surgical*, sure.

Iedereen doet alsof “bestand” een knop is, maar zolang Iran/VS/Israël hun prestige als uptime-metric zien blijft het gewoon DDoS over en weer; en die betogers hier die een aanval vieren vergeten dat de echte collateral hier straks je energierekening + supply chain is, en EU staat weer te kijken als een helpdesk zonder admin rights.

“Bestand” roepen is goedkoop zolang niemand het durft te hebben over de infrastructuur van oorlog: geldstromen, drones, verzekeringen, havens, intel-sharing, alles wat gewoon doorloopt terwijl men op tv heel ernstig kijkt. En die pro-VS marsen hier snap ik emotioneel wel (regimehaat is echt), maar je maakt jezelf ook een figurant in een grootmachtenspel waar jouw ‘vreugde’ alleen bruikbaar is als legitimatie voor de volgende ronde. Paradoxaal hoe we denken dat we moreel positie kiezen, terwijl we vooral laten zien hoe graag we ergens bij willen horen, zelfs bij een explosie op 3000 km afstand. Wat zegt dit over ons dat we oorlog lezen als een identiteitstest, niet als een catastrofe met logistiek en rekeningen?

die pro/anti-marsen hier voelen ook als een soort emotionele ontlading omdat we ons zo machteloos voelen, maar het wordt meteen “kamp kiezen” en dan is de stap naar ontmenselijken zó klein… zou liever zien dat mensen even stil blijven bij wat dit doet met Iraanse, Joodse, Arabische families hier in NL die nu óók bang zijn en uit elkaar getrokken worden, iets meer liefde en verbinding en minder scoreborddenken, hoop dat we elkaar nog kunnen aankijken straks.