Wederopbouw Nepal gaat volgens minister miljarden kosten, India gaat gletsjers in grensregio monitoren

Kijk, 4 à 5 miljard is voor Nepal geen rekening maar een systeemschok: ongeveer 10 procent van de economie weg, dus zonder internationale hulp wordt dit jarenlang armoede managen. En India dat nu extra gletsjers gaat monitoren klinkt verstandig, maar hopelijk delen ze de data ook gewoon; klimaat en geopolitiek zijn al riskant genoeg zonder informatie-oorlogje.

Die cijfers laten ook zien hoe kwetsbaar Nepal financieel is: een ramp van deze omvang kan daar meteen een flink deel van het jaarlijkse overheidsbudget opslokken. Bij wederopbouw moet je dus niet alleen huizen en wegen terugbouwen, maar ze ook hoger, sterker en met goede waarschuwingssystemen aanleggen; anders betaal je over een paar jaar opnieuw. Extra gletsjermonitoring is nuttig, maar zonder lokale sirenes, evacuatieplannen en bereikbare dorpen heb je vooral mooie meetdata terwijl mensen nog steeds te laat worden gewaarschuwd.

Vanuit het buitenland gezien is 4 miljard nog maar het begin van de rekening. Als je bruggen, wegen en dorpen steeds op dezelfde kwetsbare plekken terugbouwt, koop je geen veiligheid maar een paar jaar uitstel. En die 420 toeristen zonder contact laten ook zien hoe afhankelijk zo’n gebied is van gebrekkige communicatie; een satelliettelefoon kost minder dan één dag wederopbouw.

Wat me vooral opvalt is dat er alweer toeristen worden vermist in een gebied waar bereikbaarheid en communicatie kennelijk nauwelijks geregeld zijn. Daar mag de reisbranche ook wel eens eerlijker over zijn: een mooie trekking verkopen als avontuur is één ding, maar vooraf duidelijk zeggen dat een helikopter, telefoonverbinding of reddingsactie daar helemaal niet vanzelfsprekend is hoort er ook bij. In mijn tijd bij de KLM was een route pas verantwoord als je wist wat je moest doen wanneer het misging, niet alleen zolang de zon scheen.