We zijn niet voorbereid op het komende bruggen-infarct

83.000 bruggen en we doen alsof “onderhoud” een soort optionele luxe is die je pas koopt als het kraakt… tot de boel dicht moet en iedereen zogenaamd verrast is. Paradoxaal hoe we miljarden kunnen vinden voor plannen, slogans en lintjesknipmomenten, maar niet voor het saaie spul dat letterlijk voorkomt dat je in het water eindigt. En dan straks weer die reflex: “ja maar klimaat, ja maar vrachtverkeer” — klopt, maar wat zegt dit over ons dat we pas gaan rekenen als de file al stilstaat???

Het gekke is: we weten precies welke bruggen “op” zijn, maar we plannen nog steeds alsof alles netjes lineair slijt en nooit tegelijk misgaat. Als je één cruciale schakel dichtgooit (A15/Haringvliet) klapt de hele regio-energie dicht en dan ben je ineens jaren verder met omrijden en noodreparaties, dus prioriteren op netwerk-effect i.p.v. op wie het hardst roept lijkt me echt basis. en ja sensoren/drones leuk, maar als je geen aannemers en materiaalcapaciteit hebt kun je het alsnog alleen maar *meten* dat het misgaat...

onderhoud is “saai” tot er weer een brug dicht gaat en dan kan half den haag ineens niet meer op werk, naar school of naar het ziekenhuis, en de rekening komt bij de mensen die geen auto kunnen pakken en omrijden. ik zie het dagelijks: één afsluiting en meteen chaos bij gezinnen met flexbanen, te laat = loon kwijt, afspraak gemist = weken wachten. en dat hele “publiek-privaat” verhaal… leuk, maar dan krijg je tol/contractgedoe en wordt de wijkbrug waar niemand aan verdient weer als laatste gedaan, altijd dezelfde buurten die mogen stikken.