Wandelstok doorboort lichaam van David (32), toch wandelt hij nog 16 kilometer naar ambulance

16 kilometer met een stok door je lijf, dat is geen “stoer verhaal” maar pure overlevingsstand en ook gewoon geluk dat je niet onderweg leegloopt of een orgaan raakt, bizar. Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat dit soort bergen in Montana je in één seconde terugzetten van ervaren wandelaar naar hulpeloos mens, en dan sta je dus met twee vrienden en nul bereik te improviseren. En ondertussen blijven mensen doen alsof zo’n klimtocht een leuk weekendje is, totdat je ineens ontdekt dat de ambulance niet “om de hoek” staat maar 16 km verderop...

Die 16 km is vooral: adrenaline en geluk dat die stok niet als een kurk eruit schoot. Maar serieus, als je met z’n drieën zo’n route doet zonder satcom/PLB en fatsoenlijke EHBO om een penetrerende wond te stabiliseren, dan ben je gewoon aan het gokken dat “ervaren” genoeg is. In NL bellen mensen al 112 omdat ze een enkel verzwikken in de Loonse en Drunense Duinen, daar is hulp dus gewoon niet in de buurt.

Bizar verhaal, maar ik mis één ding in die macho “benen + buddy’s” discussie: op dit soort tochten hoort gewoon een plan wie je wanneer alarmeert als je niet terug bent, want dan hoeven je vrienden niet te kiezen tussen doorlopen of iemand alleen laten. En ja, een PLB is geen toverstaf, echter het kan wél het verschil zijn tussen 16 km strompelen of rustig stabiliseren en wachten tot het weer even meewerkt.