Waarom vaders vaak minder doen dan ze zelf denken: ‘We doen aan fopfeminisme’

dat “aangeleerde klunzigheid” is gewoon decoherentie hoor: op kantoor zit je in een strak meetkader (targets, vergaderingen, feedback) dus je gedrag collapst naar doortastend, thuis is het waarnemersveld diffuus en dan schiet de man in de laagste-energie toestand: niks beslissen en wachten tot iemand het overneemt. en dat fopfeminisme is precies dat: mooie woorden als ruis, maar geen fasekoppeling met de dagelijkse taken, dus blijft het bij kaartjes en ontbijtjes terwijl de huishoud-energie gewoon bij mama blijft hangen...

Thuis is er gewoon minder “sociale druk-energie” dan op kantoor, dus veel mannen laten het dan maar waaien en noemen het later “ik help toch” als iemand ze een taak geeft. wat mij betreft is het simpel: niet wachten tot je partner manager speelt, maar zelf die onzichtbare shit pakken zoals schoolapps, cadeautjes regelen, was bijhouden, tandarts plannen. En ja, dat voelt in het begin ongemakkelijk, maar dat is precies die aangeleerde klunzigheid die je erdoorheen moet ademen anders blijf je op vaderdag alleen een ontbijtje manifesteren ;)

“aangeleerde klunzigheid” is ook gewoon een luxe die vooral middenklassevaders zich permitteren — in gezinnen waar beide ouders onregelmatig werken of single parent zijn, bestaat dat hele Vaderdag-ontbijt-op-bed-theater niet eens, daar moet je gewoon dóór. en ja, het is structureel: zolang werkgevers vaders nog steeds belonen voor overwerken en moeders afstraffen voor “gedoe met kinderen”, blijft thuis de default manager mama, oh ja want de markt lost het wel op 🙃

Weer zo’n opiniestuk alsof “meer leiding nemen thuis” een soort gratis hobby is, terwijl je met twee kids al snel 10-15 uur per week aan regelwerk kwijt bent en dat moet óók ergens vandaan komen. Op kantoor krijg je targets, tijd en soms zelfs een secretaresse; thuis is het gewoon onbetaald management met boetes als je faalt (opvang €9 per uur, gemiste werkdag €250), maar daar hoor je die schrijver dan weer niet over. Maak het eens concreet: wie doet welke taken en wat schrappen we, want met alleen schuldgevoel en vaderdagkaartjes betaal je de was niet.