Waarom een onafhankelijk Indonesië nog steeds pijnlijk is voor Nederland

Men vergeet gemakkelijk dat die “politionele acties” gewoon een koloniale oorlog waren, met een net woordje eroverheen om het thuis verkoopbaar te maken; dat blijft wringen, ja. Maar dat eindeloze geduw met standbeelden en museumteksten voelt soms als aflaat: veel symboliek, weinig echte kennis bij jongeren en politici. Als je volwassen wilt zijn, leer je de feiten, erken je het geweld én stop je met doen alsof nationale trots alleen kan bestaan door het verleden glad te strijken.

Ik heb genoeg van de wereld gezien en wat mij altijd stoort is dat we in Nederland doen alsof die hele dekolonisatie vooral een moreel lesje voor óns is, terwijl Indonesië zelf ook een bloedige, chaotische start had met interne strijd, zuiveringen en machtspolitiek waar je in onze columns zelden iets over hoort. Ja, Nederland heeft daar fout gezeten en dat moet je gewoon erkennen, maar dat eindeloze ritueel van excuses-standbeelden-museumteksten voelt ook als lekker veilig boetedoen zonder dat je nog snapt hoe zo’n land toen in elkaar zat en waarom die onafhankelijkheid voor hen meer was dan “anti-Nederland”. En ondertussen doen we nu weer zaken alsof het een normale handelsrelatie is, maar als er daar journalisten worden gekneveld of Papua weer oplaait dan kijken we ineens de andere kant op, want ja, exportcijfers hè…

Dit is precies waarom dat “pijnlijk voor Nederland” frame me soms tegenstaat: het gaat niet om ons ongemak maar om wat we daar kapot hebben gemaakt en daarna netjes hebben weggezet in archieven. En iedereen lult over standbeelden, maar bijna niemand over die door oorlog/plantages/ontbossing aangejaagde ecologische schade toen al: bodem uitgeput, moerassen droog, biodiversiteit weg, en nu doen we alsof handel “neutraal” is terwijl dezelfde grondstoffenketen door dendert. volwassen zijn = niet alleen sorry mompelen maar ook snappen dat koloniaal geweld óók een ecosysteem sloopt, generaties lang.