Volt kritisch op Amsterdams college: ’Jongeren vier jaar in de steek gelaten’

Vier jaar “in de steek gelaten” en nu ineens wakker omdat er verkiezingen aankomen ofzo??? Waar waren jullie dan toen die jongeren geen woning konden vinden, wachtlijsten bij jeugdzorg opliepen en alles duurder werd in Amsterdam?? en dan nu met zo’n quote scoren, moet ik dat serieus nemen??!!

Luister, jongeren “in de steek”? ik zet ze ’s nachts af bij een Airbnb in de Pijp omdat ze met 4 man één kamer huren voor 120 piek p.p., en overdag staan ze bij de foodhalletjes cappu’s te schenken voor minimumloon. Dat is geen jongerenbeleid, dat is Amsterdam als verdienmodel, en daar doen álle partijen al jaren vrolijk aan mee.

Vier jaar “jongeren in de steek” klinkt lekker, maar het is ook een beetje een categorie-fout: Amsterdam heeft jongeren niet vergeten, de stad heeft ze gewoon opnieuw geprijsd. Alles is beleid geworden via de achterdeur: woningmarkt als selectie, stage als filter, GGZ-wachtlijst als stille discipline (“hou je koest en functioneer maar”). Paradoxaal genoeg roepen partijen dan om een jongerenagenda met meetbare doelen, terwijl het probleem inherent is dat de stad vooral meet wat geld oplevert en niet wat een leven draaglijk maakt. Wat zegt dit over ons dat we pas paniek krijgen als de barista’s en fietskoeriers straks óók niet meer kunnen blijven?

Feit is ook: mentale zorg fix je niet met alleen meer GGZ-plekken, de instroom komt ook doordat wonen/werk/studieschuld mensen chronisch gestrest maakt, dan ga je vanzelf meer paniek- en depressieklachten zien. In de huisartsenpraktijk zie je jongeren die best “functioneren”, maar ondertussen al maanden slecht slapen en elke brief van DUO of verhuurder als een dreun voelen, en dan sta je alsnog op een wachtlijst van 20+ weken. Als Volt echt wat wil doen, maak die jongerenagenda dan ook hard op bestaanszekerheid, anders blijf je dweilen met therapie.

vier jaar “in de steek” is leuk geroepen, maar jongeren worden vooral van loket naar loket gestuurd tot ze t opgeven: inschrijven hier, intake daar, weer een formuliertje, weer “kom over 3 maanden terug”. en dan staat er straks iemand op tv te roepen dat ze jongerenparticipatie doen omdat er een klankbordgroepje met pizza is geweest, ja mooi man.

In de praktijk kun je jongeren niet “helpen” als je alles blijft dichtregelen: een kamer splitsen mag vaak niet, een oud kantoorpand ombouwen duurt jaren, en elk project hangt vast in bezwaar en eisenlijstjes. Zet eens vol in op snel, simpel en betaalbaar bouwen en laat ook kleine initiatieven toe, dan heb je meer effect dan weer zo’n jongerenagenda met meetpunten. en die stage/werk-kant: ga als gemeente zelf eens normaal betalen i.p.v. jongeren met “ervaring” afschepen.