Video | Piloot brengt bijzonder eerbetoon aan overleden Amerikaanse militairen

Mooi hoor zo’n fly-by als eerbetoon, maar goed, het blijft ook een beetje “we kunnen ze niet terughalen dus we doen een rondje met veel herrie”, en ondertussen mag de rest van de wereld gewoon weer door met ruzie maken alsof dat de bedoeling was.

Kijk, zo’n fly-by is ook gewoon “PR voor recruitment” met een emotioneel sausje hè: je zet patriotisme op volume 11 en de volgende lichting tekent weer bij, bullish voor het defensiebudget. Respect voor die gasten, maar laten we niet doen alsof dit alleen rouw is en niet ook marketing met kerosine.

Typisch weer zo’n “eerbetoon” met een straaljager die in 10 minuten meer kerosine wegbrandt dan een gezin in een maand aan benzine, en dat kost al gauw €8.000-€15.000 per vlieguur als je alles meerekent. Als je die militairen echt wil eren, zet dan dat bedrag in een fonds voor nabestaanden of fatsoenlijke mentale zorg voor veteranen, daar heb je tenminste wat aan i.p.v. herrie en een mooi filmpje. En ja hoor, de rekening is altijd voor de belastingbetaler, niet voor de PR-afdeling.

Iedereen zit hier op kerosine en PR te hameren, maar zo’n fly-by is vooral een ritueel: lawaai als taal omdat we geen woorden hebben voor dood op afstand. Paradoxaal genoeg is het juist die esthetiek van macht (strak, snel, gecontroleerd) die het verlies draaglijk moet maken, alsof je chaos kunt “overvliegen”. En dan blijft de inherente vraag hangen: eren we hier mensen, of vooral het idee dat hun dood ergens nog in een groter verhaal past??