Video | Ouders wachten bij school na brand in slaapzaal in Kenia

Je hart breekt toch als je die ouders daar ziet staan, je zal maar wachten op nieuws of je kind nog leeft en dan denk ik: hoe kan zo’n slaapzaal überhaupt zo fikken, waar waren de nooduitgangen en die simpele brandmelders dan

Die brandmelders/nooduitgangen zijn 1 ding, maar je ziet in veel landen dat scholen letterlijk “op risico” draaien: te veel kids in één slaapzaal, deuren op slot tegen diefstal, elektra als spaghetti en nul inspectie omdat niemand ervoor betaalt. Zolang er geen echte aansprakelijkheid + verplichte keuringen met boetes komt, blijft dit een soort structurele underinvestment en betalen ouders steeds de ultieme risicopremie… met hun kinderen.

Iedereen roept “brandmelders”, maar als je in zo’n school geen waterdruk, geen brandweer op 5 minuten en geen training/evacuatie-drills hebt, dan is een piepend kastje vooral schijnveiligheid. simpel: safety is een systeem (bouw, beheer, drills, handhaving) en als de accountability ontbreekt is het altijd pas “prioriteit” ná de begrafenis.

Wat ik mis in dit soort discussies: brandveiligheid is ook materiaalkeuze en onderhoud, niet alleen “een melder”. Als zo’n slaapzaal vol hangt met schuimmatrassen/kunststof plafonds en de bedrading is gammel, dan krijg je flashover in minuten en is rennen al bijna te laat. En ja, door vaker hitte/droogte (ook in Oost-Afrika) worden gebouwen en spullen gewoon sneller kurkdroog en ontvlambaar, dat stapelt risico’s op… wie checkt daar eigenlijk op wat voor spullen er überhaupt in zo’n slaapzaal mogen?

Iedereen focust op techniek, maar het echte probleem is governance: wie tekent hier af op de bezetting, de vergunning en de jaarlijkse controle, en wie gaat er de bak in als het misgaat? In veel landen is “inspectie” gewoon een stempel tegen een envelopje en daarna is het klaar tot de volgende ramp. En ja, wij in de EU hebben ook zat regels, maar zonder handhaving en aansprakelijkheid is het papierveiligheid; subsidiariteit of niet, je hebt gewoon een keten nodig waar iemand persoonlijk pijn voelt als er op veiligheid beknibbeld wordt.