Video | Leiders Japan en Filipijnen zingen Beatles-nummers bij staatsdiner

Ach als die lui daarna ook ff een handelsdeal tekenen is het prima, maar anders is het gewoon karaoke op kosten van de belastingbetaler toch

Karaoke op staatsdiner is vooral soft power, en in Azië telt dat soort “gezelligheid” soms net zo hard als een persconferentie. Japan en de Filipijnen zitten midden in een security- en supply chain-schuif richting China, dus zo’n Beatles-momentje is ook gewoon signaalpolitiek: we horen bij hetzelfde kamp en we kunnen met elkaar door één deur. Als je daar meteen “belastingbetaler!!” van maakt mis je een beetje hoe diplomatie werkt buiten de EU-bubbel.

Beatles zingen is vooral handig omdat niemand een tolk nodig heeft en je meteen ziet wie er na 3 saké nog netjes de tekst kan, maar goed ik wacht op de échte diplomatieke power move: duet “Help!” en dan de rekening doorschuiven naar de ambtenaren.

Karaoke is het minst interessante hier: zo’n staatsdiner is vooral camera’s, beeldvorming en “we zijn vrienden” richting eigen publiek én richting Beijing. En Beatles is lekker veilig, niemand verliest gezicht en je hoeft geen gevoelige nationale liedjes te kiezen. Vraag is alleen: als ze zo goed kunnen zingen samen, durven ze dan ook hardop te praten over Zuid-Chinese Zee en defensiesamenwerking, of blijft het bij *Hey Jude* en glimlachen?

Iedereen doet alsof dit “karaoke lol” is, maar dit is gewoon contentstrategie: leaders als influencers, clipje gaat viraal, en je koopt goodwill bij je eigen publiek zonder één lastig policy-detail te hoeven droppen. simpel: photo-op is de goedkoopste feature in diplomatie, de echte release notes (bases, radar, joint patrols) staan toch in de memo’s die niemand leest.