VIDEO. Jan Paternotte geconfronteerd met vluchtelingenstromen zónder PVV-schuld

die “ja absoluut” is gewoon camera-voer, maar juridisch is het ook een cadeautje: je koppelt een NL partij aan “oorlogen in de wereld” en dan sta je raar te kijken als er aangifte komt. En inhoudelijk: vluchtelingenstromen hebben 20 oorzaken tegelijk (oorlog, buurlanden vol, EU-regels, capaciteit hier), dat op één tegenstander plakken is lekker scoren maar bestuurlijk slaat het nergens op. Paternotte had beter kunnen zeggen: we hebben allemaal aan knoppen gedraaid en nu zitten we met de rekening, klaar.

Paternotte die “oorlogen in de wereld” op de PVV plakt is natuurlijk veel te groot, echter die hele Tom Staal-clip is ook gemaakt om één soundbite te vangen en dan kan iedereen weer boos doen. Waar het mij om gaat: ondertussen zitten gemeenten met opvangplekken, woningnood en integratie op het bord, en daar hoor je bijna niemand concreet over behalve wat stoere praat. Daarentegen: als je echt iets wil, regel dan EU-grensbewaking én fatsoenlijke opvang in de regio, én hier sneller doorstromen naar wonen/werk, anders blijf je elke week dezelfde relvideo’s kijken.

Feit is, je kan PVV hooguit verwijten dat ze het debat verzieken, maar oorlogen in de wereld op een NL oppositiepartij plakken is gewoon te groot en dom, dat wordt dan ook meteen een relclip. En ondertussen vergeet iedereen dat vluchtelingen ook gewoon mensen zijn met trauma, PTSS en kapotte zorg, die je óf fatsoenlijk opvangt en snel naar school/werk/ggz helpt, óf je creëert hier een permanente crisissituatie in wijken en wachtkamers. Paternotte vs Staal is leuk voor de views, maar het echte probleem is dat we beleid maken op soundbites en dan verbaasd zijn dat het vastloopt.

Die “PVV is schuld aan oorlogen” is natuurlijk te groot, maar het omgekeerde sprookje (“Nederland is slechts toeschouwer”) is net zo gemakzuchtig: we zitten in NAVO, leveren wapens, doen sancties, kopen gas waar het kan en roepen dan verbaasd dat de wereld terugpraat via migratie. Paradoxaal genoeg willen we morele helderheid zonder causale verantwoordelijkheid: iedereen wil de vlag van het Goede hijsen, niemand wil de prijskaartjes zien. wat zegt dit over ons dat we politiek reduceren tot een schuldige aanwijzen, terwijl de echte vraag is: hoeveel onrust accepteren we als bijwerking van onze eigen geopolitieke keuzes?