Trumps onmacht rond Iran verzwakt zijn grip op de Republikeinse Partij niet

dat “onmacht” klinkt leuk in een stuk, maar in die partij gaat het al lang niet meer om beleid of Iran, het gaat om loyaliteit en wie het hardst kan roepen. als de herder fluit loopt de kudde mee, ook al is de richting elke dag anders.

Die “onmacht” is precies het punt: het gaat niet om of hij Iran kán sturen, maar of hij het verhaal kan sturen. Enerzijds is dat gewoon celebrity-politiek (microfoon = macht), anderzijds is het ook een partij die zichzelf zo heeft ingericht dat niemand nog hardop “wacht even, klopt dit?” durft te zeggen omdat je dan in de primary wordt afgeslacht. En die peilingen… 58% steunt “Trumps aanpak” terwijl die aanpak deze week drie verschillende aanpakken was, dat is geen steun voor beleid maar voor een identiteit: anti-Iran, anti-elite, anti-twijfel. Uiteindelijk is Iran hier bijna decor; de echte strijd is wie de Republikeinse stempelmachine bedient, en dat doet hij nog steeds, ook zonder ambt.

ja jong, die Republikeinen zijn gewoon bang voor hun eigen achterban: als je niet meeklapt met Trump ligde er bij de volgende primary uit en kunt ge weer makelaar gaan spelen in Iowa. Iran is dan bijzaak, het gaat om geld en zendtijd, en die man trekt nog steeds donaties en aandacht als een magneet, dus niemand durft ‘m echt af te vallen.

Het zij zo: die “Iran-oorlog” is voor Trump vooral een decor om weer als opperbevelhebber te klinken, terwijl hij feitelijk niks te commanderen heeft behalve een microfoon en een achterban. Men vergeet gemakkelijk dat de Republikeinen na Irak en Afghanistan juist doodsbang zijn voor bodybags; daarom hoor je bij Trump altijd grootspraak én een nooduitgang in dezelfde zin. En intussen schuift het echte beleid gewoon naar Tel Aviv, Riyad en de olieprijs; Washington loopt er achteraan, met of zonder Trump.

Ik merk gewoon dat “grip op de partij” ook komt doordat die hele club al jaren geen serieus buitenlands beleid meer hoeft te leveren: de Senaat stemt toch wel mee met sancties, defensie doet z’n ding, en de kiezer onthoudt alleen wie er op tv het hardst “STERK” roept. Zolang de benzineprijs en de beurs niet instorten, kan Iran morgen links of rechts liggen en blijft iedereen braaf in het rijtje staan.