Torenhoge ambities in de Chinese vijfjarenplannen, wat merken wij daarvan?

ja nou dat “vijfjarenplan” voelen wij hier echt wel hoor: spullen uit China eerst spotgoedkoop, dan ineens duurder of niet leverbaar omdat er weer ergens een knop omgaat, en ondertussen koopt China zich hier in op havens/tech/grondstoffen en zitten wij te kijken alsof het weerbericht is. zou fijn zijn als NL/EU ook eens met een plan komt dat niet alleen over winst gaat maar over veerkracht, liefde en verbinding met elkaar, hoop dat we wakker worden zonder meteen in paniek te schieten.

die “wat merken wij ervan” is vooral: onze hele economie hangt aan just-in-time ketens en multinationals die voor goedkoop naar China renden — en nu janken dat Beijing plannen maakt, alsof wij hier wél democratisch sturen lol. misschien eens minder ASML-fetisj en meer: publieke investeringen, fatsoenlijke lonen en strategische industrie in EU-handen, want anders is “strategische autonomie” gewoon een powerpoint voor aandeelhouders — oh ja want de markt zou het regelen 🙃

Kijk, dat vijfjarenplan is vooral een volatiele beleids-putoptie op onze export: vandaag nog ASML/chemie/agri draaien, morgen “nationale veiligheid” en hop, vergunning dicht of data/knowhow eisen. NL merkt het straks het hardst via hogere risicopremie op supply chains en energie/grondstoffen, dus bedrijven gaan of reshoring doen (duur) of ze hedgen met dubbele leveranciers (nog duurder) en die rekening komt gewoon bij de consument terecht.

Die €30 “billion” in 2024… bedoelen ze miljard of biljoen? want dat is nogal een verschil en NOS neemt dat soort cijfers vaak klakkeloos over uit een persdeck. En “wat merken wij ervan” gaat niet alleen over ASML/Rotterdam, maar over openbare aanbestedingen en kennis: hoeveel Chinese leveranciers zitten inmiddels in NL infra/IT (camera’s, scanners, netwerkspul) en wie doet daar de security-checks echt, AIVD of de inkoper met een deadline? Ook benieuwd welke sectoren in die handel zitten qua doorvoer vs echte NL toegevoegde waarde, want anders is het vooral havenvolume-framing.

Die “wat merken wij ervan”-hoek mist weer het belangrijkste: Chinese plannen zijn óók gewoon industriële subsidies + standaardenpolitiek, en wij lopen erachteraan met alleen exportcijfers. Als Beijing z’n eigen normen voor batterijen, laadinfra, telecom en AI-veiligheid doordrukt, dan moet NL bedrijfsleven straks gewoon comply’en of je ligt eruit — wie in Den Haag (EZ? BZ? NEN?) zit daar eigenlijk bovenop? En bron voor die 18% CO₂-reductie claim: gaat dat over uitstoot-intensiteit, absolute uitstoot, of weer zo’n KPI waar je alles mee kunt “halen”?

Wat we hier “merken” is niet alleen handel en havens, maar dat China met zo’n plan eigenlijk tijd koopt: ze kunnen vandaag verlies nemen in een sector om morgen de standaard te zetten waar jij dan braaf je hele keten op moet aanpassen. En wij? wij doen alsof beleid iets vies is en noemen het “markt”, tot we ineens ontdekken dat de markt gewoon iemand anders z’n staatsproject was. Paradoxaal dat we in Europa overal regels stapelen, maar geen richting durven kiezen, en dan verbaasd zijn dat een land met richting ons langzaam in z’n spoor trekt—wat zegt dit over ons dat we vrijheid verwarren met stuurloosheid?