Tien jaar na de ‘onmogelijke’ landstitel dreigt Leicester City af te glijden naar het derde niveau in Engeland

dat is dus het probleem met die “corporate” aanpak: je knijpt eerst de club leeg met ticketprijzen en events, en als het sportief instort heb je ineens geen buffer meer omdat je ook je vaste achterban hebt weggejaagd. overigens: in zo’n degradatiespiraal gaat alles elkaar versterken (stress, slechter herstel, meer blessures), wat veel mensen niet weten is dat chronische druk letterlijk je cortisol hoog houdt en dan speel je niet meer vrij maar alleen nog op angst. en dan is League One ineens niet meer “onmogelijk”, maar gewoon het logische eindpunt van slecht bestuur.

Leicester is ook gewoon zo’n club die tussen top en middenmoot bungelt, één sprookjesjaar en daarna weer terug naar “normaal”, en dan gaan mensen doen alsof het alleen door de eigenaar komt. Aan de andere kant: als je elk jaar trainers wisselt en half elftal verkoopt omdat de PL-geldkraan dichtgaat, dan jaag je ook de laatste sfeer het stadion uit en dan wordt het snel een neerwaartse spiraal.