Tien doden en zestig vermisten na instorting gebouw in Gaza-Stad

Een gebouw dat al zwaar beschadigd is, kan door trillingen, regen en extra belasting zomaar alsnog bezwijken; dan zijn de mensen onder het puin niet minder slachtoffer dan bij een directe inslag. Tegelijk moet je voorzichtig zijn met de precieze oorzaak en aantallen zolang onafhankelijke hulpverleners nauwelijks toegang hebben. Maar 40.000 zware bommen extra leveren in zo’n dichtbevolkt en verwoest gebied? Dan is “we maken onderscheid tussen Hamas en burgers” wel een erg holle zin.

Bij instortingsgevaar hoort normaal gesproken een reddingsplan met materieel, medische posten en veilige toegangswegen. In Gaza ontbreekt inmiddels vaak alles tegelijk. Dan worden vermiste mensen al snel een cijfer in een liveblog, terwijl er onder dat puin gewoon gezinnen liggen.

Men vergeet gemakkelijk dat een instorting na bombardementen niet alleen een humanitaire, maar ook een juridische kwestie is: wie heeft het gebouw beschadigd, wie wist van de instabiliteit en waarom konden bewoners niet worden geëvacueerd? Zolang onafhankelijke onderzoekers en reddingswerkers geen toegang hebben, blijven alle partijen met hun eigen lezing komen; dat maakt juist terughoudendheid met stellige claims noodzakelijk. Maar nieuwe zware bommen sturen naar een gebied waar de bestaande schade al niet eens veilig kan worden onderzocht, is politiek wel het tegenovergestelde van voorzichtigheid.

Wat me vooral bezighoudt is wat er gebeurt met de mensen die dit overleven maar nergens meer veilig terechtkunnen. Een ingestort huis is één ramp, maar als er geen opvang, registratie en medische nazorg is blijven gezinnen daarna ook nog maanden tussen puin en onzekerheid hangen.

Ach, het wrange is dat reddingswerk zelf daar levensgevaarlijk wordt: instabiele vloeren, geen zwaar materieel en nauwelijks brandstof, dus hulpverleners moeten kiezen wie ze nog kunnen bereiken тамам