Schending op schending: wat is een staakt-het-vuren eigenlijk nog waard?

Ik merk dat “staakt-het-vuren” nu vaak voelt als een persberichtje om even adem te halen voor de camera, terwijl op de grond de energie van wraak en angst gewoon doorstroomt en dus knalt het weer verder. Als er geen echte afspraken op papier zijn mét iemand die kan handhaven, is het eigenlijk gewoon een pauzeknop die niemand respecteert… en dan is het woord bijna cynisch voor de mensen die eronder liggen.

Men vergeet gemakkelijk dat “staakt-het-vuren” vroeger meestal betekende: legers liggen tegenover elkaar, er is een lijn, er zijn waarnemers en je weet wie schiet. In dit soort conflicten met drones, milities en “plausible deniability” is het juist een PR-term geworden: iedereen kan na afloop roepen dat het een vergissing was of dat “zij eerst” deden. Zeg dan gewoon: tijdelijk minder schieten, tenzij je ook controleposten, verificatie en echte consequenties afspreekt; anders is het woord alleen nog decor voor de camera.