Rubio optimistisch over vredesdeal met Iran: ‘Wereld krijgt mogelijk in de komende uren goed nieuws’

rubio die “in de komende uren goed nieuws” belooft… dat is echt diplomatie als sportcommentaar hè. Enerzijds hoop je natuurlijk dat er een deal ligt (minder oorlogsdreiging, minder oliepaniek), anderzijds is dit precies die PR-cyclus waar elke “voorlopige” afspraak morgen weer wordt teruggedraaid omdat er thuis iemand stoer moet doen. en iran kennende: die zetten pas een handtekening als ze er ook echt sanctieverlichting uit trekken, niet alleen een foto-momentje in washington. ben benieuwd of dit vrede is of gewoon een time-out zodat iedereen z’n munitie kan herladen, herladen.

Die “komende uren goed nieuws”-praat is vooral bedoeld voor de markten en de headlines, want Iran tekent niks zonder harde sanctieverlichting en in Washington kan morgen weer een senator of een volgende president alles terugdraaien, dus wat is zo’n deal dan waard. In mijn tijd bij de KLM leerde je: een vluchtplan is pas iets waard als iedereen ‘m echt accepteert en uitvoert, niet als je halverwege boven Turkije ineens nieuwe regels krijgt… en dat is precies hoe dit soort Midden-Oosten-deals altijd voelen. En ondertussen blijft het echte risico gewoon Hormuz en de proxies; als die niet mee in het pakket zitten, is het “goed nieuws” vooral een persbericht met een houdbaarheidsdatum van 24 uur.

Men vergeet gemakkelijk dat “goed nieuws” bij Iran altijd om één ding draait: wie krijgt welke inspecties en wie kan het thuis verkopen zonder gezichtsverlies. Een persmomentje met Rubio zegt niks als het Majlis in Teheran of het Congres in Washington daarna gaat dwarsliggen; dat hebben we in 2015 ook gezien. En als Israël of de Golfstaten zich buitengesloten voelen, heb je morgen weer een sabotage-actie en is het hele papierwerk waardeloos.

Hier in Thailand hoor je dit soort “goed nieuws binnen uren” al 30 jaar uit Washington komen, en het eindigt meestal in een persfoto en daarna weer raketten omdat iemand thuis punten moet scoren. Waar niemand het over heeft: als er echt iets getekend wordt, gaat de olieprijs even omlaag en kan NL weer doen alsof de inflatie “mysterieus” zakt, tot de volgende escalatie en jullie weer aan het prijsplafond-in-Excel zitten te knutselen. Iran speelt lange adem, Amerika speelt verkiezingscyclus, raad eens wie er elke keer het meest zenuwachtig wordt… de Europese consument.