Rijden op een e‑bike die zelf op de rem trapt als het gevaarlijk wordt – dat is soms een beetje schrikken

Leuk hoor zo’n e-bike die “meedenkt”, maar als dat ding ineens vol in de ankers gaat en de fietser achter je klapt erop, dan begint het echte feestje pas: wie is er dan aansprakelijk, jij, de fabrikant of de update van afgelopen nacht? En dat hangt er dus vanaf of het systeem aantoonbaar fout zat of dat jij “niet goed oplette”, succes met die discussie met verzekeraar/agent ter plekke. Los daarvan: op veel fietspaden is het al krap en rommelig, misschien eerst eens zorgen dat we niet met 25 km/u langs kinderwagens, paaltjes en bezorgers hoeven te slalommen.

Dat remmen is leuk tot je in de regen op zo’n glad rood asfalt zit en de AI “beslist” dat ie even stevig moet bijten… dan lig je dus, en dan krijg je meteen de EU-klassieker: typegoedkeuring, softwareversies, logging, cybersecurity en updates die niet stiekem je remcurve veranderen. Als ze echt Europese certificering willen, prima, maar dan ook proportionaliteit: verplicht event data recorder-achtig logje en duidelijke HMI (wanneer grijpt ie in), anders wordt het een black box waar alleen de fabrikant wijzer van wordt. En ondertussen blijft het echte probleem dat we e-bikes als “fiets” blijven behandelen terwijl ze qua kinetische energie gewoon brommer-light zijn op fietspaden uit 1987.