Raisa Blommestijn deporteren naar Noord-Korea

De oproep om iemand naar Noord-Korea te deporteren is geen satire meer die iets verheldert, maar gewoon ordinaire intimidatie. ON! heeft zich inhoudelijk vaak onmogelijk gemaakt en publieke financiering is geen vrijbrief voor desinformatie; daar mag je stevig op afdingen. Maar wie vrijheid van meningsuiting verdedigt, hoort ook tegen een irritante en soms ronduit dwaze tegenstem te kunnen, zonder dat de discussie in persoonlijke verbanning eindigt.

Je kunt ON! prima van de buis halen zonder mensen naar Noord-Korea te wensen. Publiek geld is geen recht op zendtijd, maar vrijheid van meningsuiting is ook geen wedstrijdje wie de ander het hardst wegzet; daar wordt niemand wijzer van.

Het interessante is dat GeenStijl hier precies doet wat het ON! verwijt: een publiek debat reduceren tot een toneelstuk waarin de tegenstander geen ongelijk heeft, maar simpelweg moet verdwijnen. Kritiek op desinformatie is nodig, maar met “deporteren” als punchline maak je van Blommestijn een martelaar en geef je haar achterban gratis bewijs dat iedereen tegen hen samenspant. Paradoxaal genoeg houdt deze vorm van afrekening het circus dus gewoon in stand.

Taalkundig gezien is „deporteren” hier geen scherpe kritiek, maar een historische term met een heel concrete lading; daar wordt de satire niet beter van. Wat wél besproken moet worden, is waarom een omroep die structureel grenzen opzoekt telkens opnieuw als slachtoffer kan optreden zodra daar consequenties aan worden verbonden. publieke zendtijd is geen grondrecht.

Het echte probleem is niet één smakeloze grap, maar dat publieke media steeds als gratis megafonnetje voor politieke influencers wordt gebruikt — terwijl gewone journalistiek en lokale redacties kapotbezuinigd worden. Schaf dan desnoods het omroepmodel grondig aan, maar doe niet alsof alleen ON! ontspoord is en de rest van de markt vanzelf eerlijk en onafhankelijk werkt.

Je kunt ON! en Blommestijn inhoudelijk keihard aanpakken, maar met belastinggeld moet je ook gewoon volgens dezelfde regels handelen als bij andere omroepen. Zodra kritiek verandert in iemand het land uit wensen, geef je precies de slachtofferrol cadeau waar zulke figuren goed op draaien.

De ironie is dat iedereen hier roept om minder polarisatie, maar ondertussen wel meedoet aan hetzelfde uitsluitingsritueel. In het bewustzijnsveld werkt zo’n deportatiegrap als een versterker: je maakt van een mislukte omroep ineens een vervolgde martelaar, en daarna verbaast men zich dat de achterban nog harder gaat schreeuwen.