Qian van Binsbergen maakte een serie over witte mannen: ‘Witte mannen lijken aan een soort tunnelvisie te lijden’

Dat vrouwen ’s nachts de straat opeisen gaat niet over elke witte man persoonlijk, maar over een ervaring die veel vrouwen wél delen. Tegelijk wordt een groep van tien Jans natuurlijk geen representatief onderzoek, dus hopelijk laat de serie ook ruimte voor nuance en niet alleen voor de gewenste conclusie.

Wat me stoort is dat “witte mannen” hier bijna een karaktereigenschap wordt, terwijl tunnelvisie natuurlijk bij ieder mens kan ontstaan zodra je je eigen ervaring als de norm ziet. De actie gaat over veiligheid, maar als je mannen meteen als één blok neerzet, sluit je juist de mensen buiten die wél willen luisteren; daar wordt niemand veiliger van. Misschien eerst echt nieuwsgierig zijn naar wat iemand niet begrijpt, in plaats van hem alvast een etiket te geven.

Je kunt van tien geïnterviewde mannen geen diagnose van een hele groep maken, maar dat vrouwen zich ’s nachts onveilig voelen hoef je ook niet eerst statistisch dicht te timmeren voordat je normaal doet.