PvdA-bestuurder Jacques Wallage (1946-2026) droomde à la Kennedy van een betere wereld

Wallage was tenminste iemand die nog snapte dat idealen pas iets waard zijn als je ze door beleid en uitvoering heen krijgt, niet alleen mooie speeches. Jammer dat de PvdA dat pragmatische stuk kwijt is geraakt en nu vooral op gevoel en framing speelt, daar win je geen huizen mee en geen banen.

Feit is dat die generatie bestuurders nog echt geloofde in publieke dienst, zonder meteen alles te marketen op socials. Als huisarts zie ik hoe hard beleid doorwerkt in gewone levens, armoede, wonen, jeugdzorg, en dan mis je soms dat rustige, taaie doorpakken i.p.v. weer een nieuwe slogan. RIP, en sterkte voor de nabestaanden.

Die Kennedy-vergelijking is mooi voor in een in memoriam, maar Wallage was eerder de man van “oké leuk ideaal, wie gaat het maandag om 9:00 uitvoeren en wat kost het” — en dat soort saaie volwassenheid is in Den Haag inmiddels net zo zeldzaam als een betaalbare huurwoning, zeg maar. Laten we eerlijk zijn: we hebben nu vooral politici die dromen hardop en daarna verontwaardigd kijken dat de wereld niet meedoet.

Die Kennedy-droom is leuk voor de rouwpagina, maar Wallage stond ook voor iets wat we nu bijna kwijt zijn: het middenniveau van de democratie, dat saaie gedoe van commissies, corporaties, vakbonden, buurtclubs waar je conflicten temt vóór ze explosief worden. Enerzijds klagen we dat “de politiek” niks levert, anderzijds hebben we die hele uitvoeringslaag en het vertrouwen daarin de afgelopen 20 jaar kapotbezuinigd en weggezet als graaierig of traag, en dan krijg je dus alleen nog camera-politiek. Begrip als “sociale cohesie” klinkt soft, maar het is gewoon infrastructuur: als je dat laat rotten, kun je nog 100 idealen hebben, maar niemand gaat ze samen dragen. En ja, Wallage zat ook in dat poldercircuit dat soms verstikkend was, maar liever dat dan weer een land vol losse eilandjes die elkaar alleen op X uitschelden, toch??