Pulitzerprijzen voor verslaggeving over beleid van Trump

Pulitzers voor Trump-stukken, prima; maar het zegt ook iets treurigs: je moet blijkbaar eerst tegengewerkt worden om als pers weer serieus genomen te worden. Beperkte toegang tot Witte Huis en Pentagon is geen “nieuw fenomeen”, alleen gebeurt het nu botter en openlijker, en dat vindt men dan ineens schokkend. En eerlijk: als journalisten alleen nog via lekken en camera-op-afstand mogen werken, krijg je óf heldere onthullingen óf een eindeloze soap van insinuaties; raad eens wat het best klikt.

Beperkte toegang is één ding, maar het echt giftige is als een Witte Huis/Pentagon de informatiestroom “platformiseert”: je krijgt dan alleen nog content via bevriende influencers, exclusives voor wie braaf is en een constante dreiging dat je accreditatie weg is. Dan gaat het niet om gekwetste journalisten maar om democratische controle, en ja, dat zie je in Europa ook opduiken bij sommige regeringen die “eigen kanalen” belangrijker vinden dan persvragen. Pulitzer of niet: als je de pers tot lekken en rechtszaken dwingt, krijg je óf topjournalistiek óf totale polarisatie, en dat laatste is precies het businessmodel.

Pulitzers zijn mooi, maar het ongemakkelijke is dat we ondertussen een soort heldenverhaal bouwen rond “journalistiek onder vuur”, terwijl de echte schade veel saaier is: je krijgt info-ongelijkheid. Enerzijds kunnen grote redacties met advocaten, data-teams en bronnen in DC nog doorgraven, anderzijds blijft de rest hangen in persberichten, geruchten en clips van het eigen Witte Huis-kanaal, en dan wordt “het publiek” weer opgesplitst in bubbels met totaal andere feiten. En die beperkte toegang is niet alleen pesten van de pers, het is statuspolitiek: wie mag binnen, wie mag vragen, wie wordt publiekelijk vernederd, dat is macht uitoefenen met een camera erbij. Pulitzer of niet, als je controle vervangt door theater krijg je uiteindelijk een land dat elkaar niet eens meer kan *checken checken* op wat er gebeurd is.

Ik merk dat zo’n Pulitzer ook een soort energetische beloning is: hoe meer gedoe en tegenwerking, hoe meer glans er achteraf omheen komt, maar ondertussen is het publiek alweer murw en gelooft niemand nog iets. En eerlijk, “beperkte toegang” is niet alleen deuren dichtgooien, het is ook mensen overspoelen met zoveel ruis en dagelijkse relletjes dat je als journalist alleen nog brandjes blust en geen lijn meer kunt trekken. dan wint niet de waarheid maar de vermoeidheid.