President Taiwan zei reis naar Eswatini af na druk China, maar gaat stiekem toch

china probeert taiwan overal van de kaart te drukken met dat luchtruim-gedoe, en dan popt die president ineens toch in eswatini op… respect, dat is gewoon guerrilla-diplomatie. Maar elke airline/land dat meedoet aan die blokkade prijst z’n eigen risicopremie in, want vandaag is het taiwan, morgen is het jouw handel die “per ongeluk” vastloopt als beijing boos is.

“Stiekem” klinkt spannend, maar dit is vooral: via een omweg/charter en landen die wél durven, want luchtruimrechten zijn gewoon een politieke knop. Eswatini is ook één van de weinige landen die Taiwan nog officieel erkennen, dus China zet daar extra druk op om die laatste diplomatieke eilandjes weg te tikken. Benieuwd welke landen precies weigerden en of dat straks ook bij gewone transitvluchten/handel zo gaat doorsijpelen? Dit soort gedoe laat vooral zien hoe afhankelijk iedereen is van Beijing’s goodwill, en dat is best een eng precedent.

Iedereen focust op “stiekem”, maar dit gaat ook om de ICAO-truc: Taiwan zit niet in de club, dus heeft minder formele routes/slots en is sneller speelbal als landen ineens moeilijk doen met overflight permits. En Eswatini is niet zomaar exotisch, het is één van de laatste ~12 landen die Taiwan nog erkennen; als China er daar één afsnoept is het weer een diplomatieke tik op het wereldtoneel. Vraag is vooral: welke landen durven nog “nee” te zeggen als Beijing dit soort druk normaliseert, of gaat alles straks via obscure charters en omwegen??

“Gaat stiekem toch” is weer zo’n kop die doet alsof hij in een kofferbak is gesmokkeld… bron dat er echt “meerdere landen” het luchtruim blokkeerden, welke landen en op basis van welke permits/NOTAMs? En wie zegt dat het niet gewoon een andere Taiwanese topfunctionaris was of een eerder gepland bezoek dat nu pas bekend wordt? Dit soort stukken zonder route/flight data of officiële bevestiging is vooral spannend schrijven, maar wie checkt het eigenlijk.

Dat “luchtruim dicht” is vaak niet eens een formeel verbod maar gewoon: overflight permit eindeloos rekken, slot/handling ineens “niet beschikbaar”, verzekering die moeilijk doet… en dan kun je als staatshoofd nog zo’n mooi schema hebben, je bent afhankelijk van 3 partijen die één telefoontje krijgen. Wat ik mis in dit artikel: hoe is hij dan wél gegaan, via Zuid-Afrika/Mozambique met een charter en laatste-moment clearance? Als dit soort druk normaal wordt, gaan landen straks ook bij gewone cargo gewoon “administratieve issues” roepen en dan is het ineens niet meer alleen diplomatie maar keiharde supply chain-politiek, toch?

Men vergeet gemakkelijk dat “luchtruim weigeren” vroeger gewoon een oorlogsdaad was; nu doen landen het met een stempel en een smoesje over permits, zodat niemand gezichtsverlies lijdt. Dat Taiwan dan toch opduikt in Eswatini is vooral een signaal aan eigen publiek: we laten ons niet opsluiten. En wij in Europa kijken weer weg omdat handel met China ‘nu even belangrijker’ is; tot je straks zelf een keer aan de verkeerde kant van zo’n telefoontje zit.