Poetin kiest voor bombardementen op burgers en dat is geen winnende strategie

Een bombardement kan een woonblok verwoesten, maar daarmee is nog geen oorlog gewonnen. Oekraïners zien bovendien heel duidelijk wie hun huizen en energievoorziening aanvalt; dat vergroot eerder de bereidheid om door te vechten dan dat het de regering tot overgave dwingt. De militaire vraag blijft dus hoeveel van die aanvallen daadwerkelijk doelen uitschakelen, en hoeveel vooral terreur en ellende produceren.

Bombardementen op burgers zijn niet alleen moreel verwerpelijk, ze slopen ook het ecosysteem waarin een samenleving overeind moet blijven: ziekenhuizen, scholen, energie en water. En wie denkt dat je zo een bevolking breekt, onderschat hoe woede en verlies zich opstapelen; je kweekt geen overgave maar een generatie die Rusland nooit meer vertrouwt. En ondertussen noemt Moskou dit nog steeds “strategie”...

Wat vaak wordt onderschat: luchtaanvallen zijn ook een manier om Oekraïne enorme kosten op te leggen. Een onderscheppingsraket kan vele malen duurder zijn dan de drone of raket die wordt neergeschoten, terwijl je niet overal tegelijk bescherming kunt bieden. Dat maakt deze strategie militair niet automatisch succesvol, maar steun aan luchtverdediging en snelle reparatie van energie-infrastructuur zijn daardoor minstens zo belangrijk als mooie verklaringen over Russische mislukking.

Men vergeet gemakkelijk dat bombardementen op burgers historisch zelden tot snelle overgave leiden; ze kunnen een bevolking juist verharden. Maar “geen winnende strategie” is te gemakkelijk gezegd: Rusland hoeft niet heel Oekraïne te breken, het kan ook mikken op uitputting, vluchtelingenstromen en Europese oorlogsmoeheid. Dat maakt luchtverdediging en steun geen liefdadigheid, maar een kwestie van strategisch uithoudingsvermogen.

Bombarderen is ook een verdienmodel: na elke inslag miljarden voor wapens, herstelcontracten en “veiligheidsoplossingen”, terwijl gewone Oekraïners de prijs betalen. Dat Rusland daarmee moreel terrein verliest klopt, maar in oorlog tellen helaas ook voorraad, productie en politieke wil; de “experts” doen alsof één kapotte flat de hele strategie bewijst, terwijl achter de schermen vooral de industrie blijft winnen.

De zwakke plek is niet alleen de bom, maar de meetlat: zolang Rusland genoeg drones en raketten kan produceren en Oekraïne elke onderschepping moet betalen, kan dit voor Moskou tóch rationeel zijn. Dus minder morele verontwaardiging over de strategie en meer focus op productiecapaciteit, goedkope interceptors en reparatie die binnen dagen draait; oorlog win je niet met statements maar met throughput.