Opwarming van de aarde gaat richting ‘gevaarlijke’ grens, blijkt uit nieuwe berekeningen

2,6 tot 2,7 graden klinkt als een abstract getal, maar het betekent vooral meer hitte, mislukte oogsten, overstromingen en gezondheidsproblemen, met de zwaarste klappen voor mensen die het minst hebben bijgedragen. Dat zonnepanelen hard groeien is goed nieuws, maar zolang fossiele uitstoot niet echt daalt, is groei van iets schoons geen vervanging voor stoppen met iets vervuilends.

Het wrange is dat “2,6 tot 2,7 graden” nog steeds klinkt alsof we een thermostaat iets te hoog hebben gezet. In werkelijkheid is het een politieke keuze die zich voordoet als natuurkunde: de kosten worden vooruitgeschoven naar mensen die nog niet geboren zijn, terwijl de winst vandaag wordt uitgekeerd aan bedrijven en kiezers. En dan noemen we 1,5 graad theoretisch haalbaar, alsof theorie hier het probleem is; de theorie is prima, de wil ontbreekt.

Het probleem is dat klimaatbeleid nog steeds vooral op jaartallen en percentages wordt afgerekend, terwijl onze infrastructuur tientallen jaren meegaat: een nieuwe snelweg, woonwijk of energiecentrale leg je niet zomaar weer om. De oplossing is dus niet wachten op één wereldwijde doorbraak, maar nu al bouwen op elektrificatie, netcapaciteit, waterveiligheid en hittebestendigheid; dat is geen paniekvoetbal maar gewoon onderhoud aan de beschaving.

Die 1,4 graden is bovendien een wereldgemiddelde; op land en tijdens hittegolven ligt de afwijking veel hoger, en juist daar merken mensen het aan gezondheid en landbouw. Vanuit de zorg zie ik ook dat hitte niet iedereen even hard raakt: ouderen, mensen met hart- of longziekten en mensen die slecht wonen hebben veel minder marge. Adaptatie is dus nodig, maar geen excuus om uitstoot maar te laten oplopen.