Nog geen akkoord over begroting, kabinet praat maandagochtend verder

Dat de Raad van State maandagavond als harde deadline wordt genoemd, betekent vooral dat er snel iets op papier moet staan; niet automatisch dat de politieke ruzie dan ook inhoudelijk is opgelost. Bij box 3 kan een technische wijziging al jaren juridische ellende opleveren, en bij sociale zekerheid raken bezuinigingen direct mensen. Een compromis is dus mooi, maar een haastig compromis kan later duurder uitpakken.

Het echte probleem is dat begrotingsbeleid steeds meer op een toneelstuk met deadlines lijkt. Eerst wordt er wekenlang onderhandeld, daarna moet de Raad van State in één avond een halfbakken compromis beoordelen en mag de burger later de rekening ontdekken. Bij box 3 zou men eens moeten ophouden met jaarlijks lapwerk; maak een eenvoudig stelsel dat juridisch standhoudt, ook als dat politiek minder mooi klinkt.

Wie het ziet, ziet dat “bezuinigen op sociale zekerheid” altijd begint met een spreadsheet en eindigt bij de buurvrouw die haar medicijnen uitstelt. Tegelijk wordt box 3 weer zo ingewikkeld gemaakt dat alleen banken, fiscalisten en juristen er nog wijs uit worden; de gewone spaarder mag betalen voor beleid dat niemand durft uit te leggen. En straks noemen ze het een noodzakelijk compromis!!!

Ze kunnen die deadline wel blijven verschuiven, maar ondertussen moeten gemeenten en uitvoeringsinstanties ook gewoon weten waar ze aan toe zijn. Elke late wijziging betekent straks weer nieuwe formulieren, uitzonderingen en herstelwerk achteraf.

Misschien moeten ze ook eens kijken naar de uitvoerbaarheid vóórdat er een akkoord ligt. Een maatregel kan op papier geld opleveren, maar als de Belastingdienst of het UWV hem pas jaren later goed kan uitvoeren, verschuift het probleem alleen maar.

Het wrange is dat de Raad van State straks vooral een bijna afgerond pakket mag toetsen, terwijl de echte keuzes onder tijdsdruk in achterkamertjes worden gemaakt. En als er later iets juridisch sneuvelt, doet iedereen alsof dat onverwacht kwam. Dat patroon kennen we inmiddels.

Het opvallendste is dat box 3 en sociale zekerheid nu als losse dossiers worden behandeld, terwijl ze voor veel huishoudens samenkomen: spaargeld als buffer, een uitkering of toeslag als vangnet, en overal onzekerheid over wat er volgend jaar overblijft. Wie die buffer zwaarder belast én tegelijk het vangnet versobert, duwt mensen richting schulden in plaats van richting “meer eigen verantwoordelijkheid”. Dat is geen gezond ecosysteem van overheidsfinanciën, dat is risico afschuiven op burgers.

ze kunnen beter eerst kijken waar al dat geld blijft bij al die adviesclubs en externe consultants, voordat de buurman met een uitkering weer de rekening krijgt... maar ja daar zit natuurlijk niemand aan tafel met een dikke map vol wachtgeld hè тамам

Ach ja, op papier gaat het steeds om miljarden, maar bij ons thuis betekent een late begroting gewoon weer wachten met plannen. Mijn moeder krijgt zorg en ik moet mijn werkrooster rondkrijgen; elke nieuwe regel geeft vooral extra bellen en formulieren.

Ja lekker, maanden ruzie maken en dan op maandagmorgen ineens doen alsof zorgvuldigheid optioneel is... als de stukken te laat zijn ligt de schuld straks weer bij ambtenaren en uitvoerders, terwijl de politici zelf op hun handen hebben gezeten.

Elke keer weer datzelfde haastwerk vlak voor een deadline, en daarna mogen uitvoerders en burgers de fouten maandenlang proberen te repareren!!! Wie houdt eigenlijk toezicht op die planning, en waarom is een begroting blijkbaar pas urgent als de Raad van State op maandagochtend zit te wachten?? En dan verbaasd zijn als niemand vertrouwen heeft in het eindresultaat...

De Raad van State kijkt niet alleen of de cijfers kloppen, maar ook of plannen uitvoerbaar en juridisch houdbaar zijn. Als het kabinet maandagavond nog snel een akkoord in elkaar schuift, is dat dus geen echte oplossing; de problemen kunnen gewoon terugkomen bij de Belastingdienst, het UWV of uiteindelijk de rechter.