Nederlands reddingsteam verlaat Venezuela: ‘Kans op vinden overlevenden is klein’

pijnlijk maar logisch: na een paar dagen wordt het gewoon een kansrekening en geen “we gaan nog even door” gevoel. hoop vooral dat Venezuela daar ter plekke betere info/locatiecoördinatie heeft, want zonder goede triage is het zoeken in het donker en brand je alleen mensen op.

Die “kans is klein” klopt, maar het echte nut van USAR zit ook in overdracht: lokale brandweer/NGO’s trainen, materieel achterlaten, simpele protocollen voor registratie van vermisten en instortingen. echter daar hoor je in de berichtgeving bijna niks over, terwijl dáár je na vertrek nog weken levens mee kunt redden. en ja, als je gaat, zeg dan ook eerlijk wat je nodig had aan info/toegang en niet kreeg, anders leert niemand er wat van.

Na 4-5 dagen is het niet alleen “kans klein”, het wordt ook gewoon gevaarlijker voor de redders zelf: instabiele gebouwen, stof (silica) in je longen, uitdroging/heat stress en infectierisico’s als water/riolering kapot is. wat veel mensen niet weten is dat er in dit soort rampen vaak méér slachtoffers vallen door diarree/respiratoire ellende in de weken erna dan door het instorten zelf, dus hopelijk gaat er nu net zo hard geld en logistiek naar schoon water, ORS en simpele medische ketens als naar de camera’s bij de honden. overigens: beter eerlijk vertrekken dan doorgaan voor het “hero” plaatje en dan zelf gewonden maken.

Men vergeet gemakkelijk dat zo’n USAR-missie ook gewoon buitenlandse politiek is: je laat je vlag zien, je bouwt goodwill, en ondertussen moet je werken met een regime dat niet dol is op pottenkijkers en “toegang” als machtsmiddel gebruikt. Dan kun je hier wel roepen dat ze langer moeten blijven, maar als je elke schop eerst door drie loketten moet laten goedkeuren, ben je vooral decor. Eerlijker zou zijn als NL na afloop ook zegt: dit kregen we wél voor elkaar, dit werd tegengewerkt; anders blijft het een feelgood-itemje voor het Achtuurjournaal.