Nederland roept Russische ambassadeur op het matje om cyberaanvallen

op het matje roepen is mooi voor de bühne, maar die lui lachen zich krom in moskou. zorg liever dat we hier onze systemen op orde hebben en dat er eens echte gevolgen komen, anders is het weer “vrede vrede” terwijl er geen vrede is.

Juridisch gezien is zo’n ontbieding vooral het startschot om later formeel te kunnen escaleren: diplomatieke protestnota, persona non grata, of EU/NAVO-sancties onderbouwen met een dossier. Maar dan moet je wél attribution rond hebben (AIVD/MIVD/NCSC) en dat bewijsniveau is in casu altijd het probleem: iedereen “weet” het, maar je wilt iets dat in Brussel en bij de rechter de facto blijft staan, mits je het niet alleen op inlichtingenvertrouwen giet.

In de praktijk voelt zo’n ontbieding vooral als “we hebben het erover gehad”, terwijl ondertussen half NL nog met verouderde software draait en leveranciers overal beheerrechten krijgen omdat het goedkoop is. Als je echt een signaal wil, maak dan eindelijk harde minimale eisen voor overheid én vitale bedrijven en koppel er budget en boetes aan, anders blijven we elk jaar verbaasd doen dat het weer raak is.

Joa, dat matje in Den Haag boeit ze geen seconde, maar hier kan één goeie hack meteen kassa’s platleggen, reserveringen weg en pin eruit… en dan mag de kleine ondernemer het weer zelf uitzoeken met verzekeraar en ICT-boer. Maak eens een simpel “keurmerk” met fatsoenlijke eisen voor leveranciers (geen standaard admin-wachtwoorden, 2FA, back-ups getest) en wie ’t niet haalt krijgt gewoon geen overheidsopdrachten, dan voelen ze ’t tenminste in de portemonnee, rustig aan.

“Rusland wordt toegeschreven” is weer zo’n elastiekzin: hard genoeg om stoer te klinken, zacht genoeg om nergens op vast te pinnen. Als je echt een signaal wil, gooi dan eens concrete schadebedragen en hersteluren op tafel per incident, dan kan iedereen even rekenen wat dit geintje ons kost. Nu is het vooral: ambassadeur op gesprek, koffie erbij, en daarna gaan de phishingmails gewoon door.

In mijn tijd bij de KLM leerde je één ding: als je een incident serieus neemt, dan ga je niet alleen met de dader “praten”, dan trek je ook meteen je eigen procedures strak en zet je de grenzen in je systeem dicht, want anders ben je gewoon een open hangar met de deur op een kier. Dat hele cybergedoe voelt nu als diplomatiek toneel terwijl we nog steeds overal met onderaannemers werken die meer rechten hebben dan de baas zelf, en als het misgaat roept iedereen “complex” en “attributie” en ondertussen ligt de boel wéér plat. Als je echt een boodschap naar Moskou wil sturen, maak dan eens publiek welke vitale diensten je voortaan standaard loskoppelt van internet en welke leveranciers je eruit knikkert, want dáár begrijpen ze taal van, niet van een kop koffie op Buitenhof.

Hier op het land: zo’n cyberaanval is niet alleen “Den Haag gedoe”, het raakt ook gewoon je voerleverancier, loonwerker of de coöperatie en dan kun je ineens niks meer bestellen of facturen sturen. En iedereen roept dan patchen, maar al die machines en stalsystemen hangen aan oude kastjes waar de monteur zelf ook geen updates meer voor heeft. Misschien moet de overheid eens zorgen dat vitale ketens ook OFFLINE kunnen draaien, met simpele noodprocedures, want alles aan internet knopen is leuk tot je op vrijdagmiddag plat ligt.

Leuk dat we de ambassadeur “een duidelijke boodschap” geven, maar waar is de duidelijke boodschap aan onze eigen leveranciers? Zolang de overheid nog steeds de goedkoopste ICT-klusser inhuurt en daarna verbaasd is dat iedereen overal admin-rechten heeft, hoef je in Moskou niet eens te lachen, dan doe je gewoon rustig door. Zet in aanbestedingen eens keihard: geen 2FA/segmentatie/logging = geen contract, klaar.

leuk die ambassadeur op het matje maar de echte lol is dat half overheid nog steeds alles bij 3 amerikaanse cloudclubs parkeert en dan surprised pikachu doet als er “een incident” is misschien eerst ff digitale soevereiniteit fixen ipv koffie drinken bestaatniet