Natuurbescherming loont volgens Wereld Natuur Fonds: er is hoop voor bedreigde diersoorten als de ‘soepschildpad’

Die 73 procent is geen daling van het aantal soorten, maar van de gemiddelde omvang van gemonitorde populaties. Dat verschil is belangrijk: een soort kan nog bestaan terwijl lokale populaties dramatisch zijn gekrompen, en de index zegt ook niet dat elk dier op aarde precies zo is afgenomen. Maar de voorbeelden van de lynx en zeeschildpad laten wel zien dat bescherming werkt; blijkbaar is het probleem niet dat we niets kunnen doen, maar dat we het nog veel te weinig en te laat doen.

Mooi dat herstel kan, maar succesverhalen zijn vaak duur, langdurig en behoorlijk lokaal. Een lynx redden lukt niet als er tegelijk wegen, landbouw en versnippering doorgaan; bovendien is “soepschildpad” gewoon een oude benaming voor de groene zeeschildpad, geen aparte soort. Hoop is prima, maar zonder harde afspraken over ruimtegebruik en voedselproductie blijft het vooral dweilen met de kraan open.

Mooi verhaal, maar wie bepaalt eigenlijk welke natuur “mag” terugkomen en wie betaalt de rekening als boeren of vissers ruimte moeten inleveren??? Subsidies verdwijnen in rapporten en adviesclubs, terwijl op de grond vooral meer regels komen; laat gewoon per project zien wat er echt is uitgegeven en hoeveel dieren daarna aantoonbaar zijn teruggekeerd, niet alleen een gelikte WNF-grafiek!!!