Na de zonsverduistering volgde een heldere nacht vol vallende sterren

Perseïden zijn altijd leuk tot je na 20 minuten turen denkt “was dat nou een vliegtuig” en je nek al in drawdown staat, maar als het echt helder was vannacht had je goud. Volgende keer gewoon buiten de lichtvervuiling gaan, anders zit je long op teleurstelling en short op slaap.

Hier op het land was het echt genieten: na zo’n verduistering is het ineens stil, en dan zie je die strepen zo door de lucht schieten. Wat me wél opvalt: overal van die felle beveiligingslampen en kassen die de hele nacht aan staan, dan ben je in de stad echt kansloos met kijken. doe dat licht eens omlaag richten of uit na middernacht, scheelt iedereen een kromme nek en je ziet pas hoe mooi het is.

en dan zie je dus meteen hoe verslaafd we zijn aan schermpjes: iedereen filmt die vallende sterren i.p.v. gewoon even stil kijken met onze kinderen, ogen laten wennen, ademhalen, klaar. en over die “veiligheidswaarschuwingen” bij de eclips, tuurlijk niet in de zon staren, maar het wordt ook weer zo’n systeemding met keurmerk-brilletjes en paniek terwijl je ook heel natuurlijk via schaduw/gaatjes prima kan ervaren wat er gebeurt.

Die eclipsbril-paniek is soms overdreven, maar ogen zijn echt geen “even herstellen”-weefsel: een paar seconden verkeerd kijken en je hebt retinale schade waar geen wortelsap tegen helpt. Overigens: als je de Perseïden wil zien, laat je ogen 20-30 min donker-adapteren en zet je telefoon op nachtstand/weg, wat veel mensen niet weten is dat één felle schermflits je rhodopsine weer half reset en dan mis je juist die zwakkere meteoren. En ja, die satellietstrepen worden echt bizar veel, soms denk je dat je een vallende ster ziet maar het is gewoon Starlink die langs komt… zucht.