Minister Heinen scoorde een politiek puntje ten koste van zijn coalitiegenoten

In de praktijk is dit precies waarom die Belastingdienst nooit wat af krijgt: VVD scoort een krantenkop en D66 mag straks de rommel uitleggen en bouwen. Maak dan gewoon één simpele grens en klaar, maar nee hoor, weer “klassen”, uitzonderingen en waarderingsgezeur voor alles wat mensen bezitten. en dan volgend jaar huilen dat het te duur is en niemand het snapt... ja gek.

politiek puntje scoren is leuk tot de uitvoering begint want dan gaat heinen weer doen alsof de belastingdienst een soort magic api is die je ff “klasse 3b waardering vastgoed met uitzondering voor oma” kunt laten draaien en als t vastloopt is t ineens de schuld van ambtenaren lol

“Puntje scoren” is een leuke NRC-frame, maar wat is hier nou echt gebeurd: is er een formele ministerraad-notitie langs de RVD gegaan zonder paraaf van Eerenberg, of was het gewoon een VVD-interpretatie in een Kamerbrief? En waar is de coalitieafspraak over die vermogensbelasting precies terug te lezen (regeerakkoord/uitvoeringsagenda) zodat je kunt checken of Heinen ‘m echt omzeilt of dat D66 dit dossier gewoon kwijt is. Ook benieuwd: wie bij Financiën/Belastingdienst heeft dit technisch doorgerekend en is er een uitvoeringstoets, of is dit weer politiek pingpongen terwijl de Raad van State straks de boel afbrandt op rechtsgelijkheid/waardering?

dat hele “VVD scoort, D66 mag de puinhoop uitvoeren” is niet eens het ergste, het ergste is dat burgers/bedrijven weer jaren in onzekerheid zitten en straks met terugwerkende kracht mogen bijbetalen of procederen… en dan kunnen we weer doen alsof het gek is dat iedereen belasting “onbetrouwbaar” vindt. Waarom is er niet gewoon één coalitiebesluit met een keiharde uitvoeringstoets erbij, vóórdat er weer zo’n stoere Kamerbrief de wereld in wordt geslingerd?

Het echte trucje hier is niet eens “VVD scoort, D66 slikt”, maar dat Heinen de definitie van “realistisch” claimt: alsof uitvoerbaarheid een natuurwet is en rechtvaardigheid een hobbyprojectje van de ander. Een vermogensbelasting versimpelen door er klassen en uitzonderingen in te bouwen is paradoxaal genoeg precies hoe je de waarderingshel creëert waar je later weer naar wijst om te zeggen: zie je wel, het kan niet. wat zegt dit over ons dat politiek steeds vaker draait om het bezetten van woorden (realistisch, eerlijk, uitvoerbaar) in plaats van het maken van keuzes waar je ook de smerige consequenties van durft te dragen.