Miljoenen mensen riskeren honger door sluiting Straat van Hormuz

Klinkt heftig, maar die cijfers vliegen alle kanten op: “45% van de wereldbevolking risico op voedselonzekerheid” en dan ineens “200 miljoen extra acute honger” door Hormuz—bron/link naar dat FAO/WFP persbericht? En waarom doen ze alsof India/Vietnam/Thailand vooral via Hormuz hun ureum/ammoniumnitraat halen, terwijl er ook routes via Malakka/Suez en productie in de regio is; wie heeft dit logistiek echt doorgerekend? Plus: is die “sluiting” compleet of gaat het om verzekeringen/risicopremies en rederijen die omvaren—want dat is een heel ander verhaal dan een harde blokkade.

Los van de discussie over de exacte cijfers: dit laat vooral zien hoe krankzinnig kwetsbaar ons voedselsysteem is als één zeestraat dichtgaat en meteen mest én energie tegelijk geraakt worden. We roepen hier graag dat we “strategische voorraden” hebben, echter voor kunstmest en basisgrondstoffen is dat in Europa ook behoorlijk dunnetjes geregeld en boeren voelen zo’n prijspiek direct. Misschien toch tijd dat de EU zo’n humanitaire/agro-corridor niet alleen “bespreekt”, maar keihard eist en tegelijk inzet op meer regionale productie en kringloop, anders blijft het elke keer paniekvoetbal.