Mentaal bevrijd en met 'eigenwijze lol' gaat Klaver weer voor EK-medaille

“Appeltje eitje” roepen is natuurlijk ook gewoon een vorm van zelfhypnose, maar eerlijk: liever dat dan dat eeuwige Papendal-gedwee waar sporters zichzelf tot uitvoerend orgaan van hun coach maken. Paradoxaal hoe we mentale autonomie in topsport pas waarderen als er een 49,7 op het bord staat; als het misgaat heet het meteen “arrogantie” of “druk niet aankunnen”. En die grens van 50 seconden is zo’n inherent lullige muur: één fractie en je bent ineens een ander mens, maar wat zegt dat over ons dat we karakter aflezen uit een stopwatch…?

Dat “appeltje eitje” is ook gewoon een manier om de spanning weg te lachen, zolang ze dat op de baan maar omzet in een strakke race is het prima. Aan de andere kant: “sowieso een medaille” roepen is vragen om koppen als het net 4e wordt, en die 400m is echt zo’n nummer waar één verkeerde bocht je hele verhaal sloopt.