Meerderheid Nederlanders wil rem op instroom arbeidsmigranten

Feit is ook: iedereen roept om een rem, maar niemand zegt hardop welke sectoren dan omvallen, want in de zorg, logistiek en tuinbouw draaien roosters nu al op ducttape. Als je een maximum wilt prima, maar regel dan tegelijk fatsoenlijke huisvesting, handhaving op uitbuiting en een plan om Nederlanders echt op te leiden voor dat werk, anders verschuif je het probleem alleen en staat straks de huisartsassistente óók niet meer aan de balie.

Twee op de drie wil “een maximum”, maar niemand wil hardop zeggen wát we dan maximeren: aantallen, sectoren, of de truc waarbij bedrijven gewoon via onderaannemers en uitzendconstructies toch blijven halen, halen, halen. Enerzijds is die roep om een rem vooral een woning- en leefbaarheidsreflex (logisch), anderzijds is het ook een manier om niet te praten over ons lage-lonenmodel: als je de prijs van werk kunstmatig laag houdt, krijg je vanzelf import van mensen die het wél willen doen. Zet je echt een plafond, dan moet je óók durven: minimumtarieven omhoog, handhaving op schijnzelfstandigheid, en boetes die pijn doen voor malafide werkgevers, anders is het weer symboolpolitiek en verschuift het naar de schaduw. En ja, dan wordt een krat aardbeien duurder… maar misschien is dat precies de eerlijke prijs die we al jaren wegmoffelen.

Weer dat “maximum” roepen, maar niemand durft te zeggen dat het probleem vooral bij de werkgevers ligt die voor €12,50 per uur mensen laten invliegen en de rekening voor huisvesting, zorg en handhaving bij de gemeente parkeren. Zet dan meteen een heffing per arbeidsmigrant neer (zeg €5.000 per jaar) die naar woningbouw en inspectie gaat, dan is het ineens snel afgelopen met die eindeloze uitzendcarrousels. En ja, dan wordt het krat aardbeien €0,80 duurder, nou en? goedkoper bestaat niet, je betaalt het nu alleen via belasting en overlast.

Grappig hoe “maximum” meteen voelt als controle, terwijl het echte probleem is dat we arbeid zijn gaan behandelen als een wegwerpproduct: goedkoop erin, versleten eruit, en de buurt mag de rommel opruimen. Als je echt een rem wil, begin dan niet bij de grens maar bij de vraag waarom zoveel werk hier alleen nog kan bestaan als iemand anders er zijn rug en woningzekerheid voor opoffert. Paradoxaal genoeg willen we wél volle schappen en next-day delivery, maar geen mensen in de straat die dat mogelijk maken—wat zegt dat over ons comfort dat altijd ergens anders moet landen?