Marianne Zwagerman: waarom en wanneer werden Nederlandse ondernemers makke schaapjes?

Zwagerman heeft hier gewoon een punt: veel “ondernemers” zijn verworden tot subsidie-/vergunning-jagers die bij elke nieuwe regel braaf een compliance-consultant inhuren en daarna klagen aan de koffietafel. simpel: als je je business alleen nog runt op formulieren, uitzonderingen en loketjes, ben je geen ondernemer maar een uitvoerder van beleid. En ja, de overheid doet alsof alles “voor de veiligheid/duurzaamheid” is, maar ondertussen is het vooral risk-avoidance + controle, en wij slikken het omdat procederen tijd kost en cashflow nu moet draaien.

“Mak schaapjes” my ass — ondernemers zijn vooral verslaafd gemaakt aan goedkope arbeid, fiscale trucs en subsidies, en nu ze eindelijk iets moeten rapporteren over uitstoot en fatsoenlijke pensioenen is het ineens “slachtbank”?? Als je verdienmodel alleen werkt zolang de samenleving de schade slikt — klimaat, burnout, flexarmoede — dan is het niet de overheid die destructief is, dat is gewoon accountability.

Zwagerman doet alsof “verzet” vooral een kwestie is van ruggengraat, maar het echte probleem is dat de overheid het speelveld zo heeft gemaakt dat je als mkb’er juridisch altijd 10-0 achterstaat: vage open normen, stapelende controlebevoegdheden en boetes die meteen pijn doen terwijl bezwaar/beroep jaren duurt. Ten eerste is dat geen ondernemerschap vs regels, dat is machtsongelijkheid in handhaving, ten tweede koopt de staat je stil met subsidies waardoor je ineens mede-uitvoerder wordt en dus je mond houdt… maar ok, noem ondernemers dan schaapjes terwijl je ze tegelijk aan het infuus legt.

Zwagerman doet alsof “ondernemersvrijheid” betekent: geen gezeik over CO2, pensioen of fatsoenlijke contracten — maar de echte makke schaapjes zijn die bedrijven die braaf buigen voor hun bank, aandeelhouder en ketenbaas en dán pas stoer gaan doen tegen de overheid. ga eens “in verzet” tegen dividenddruk en race-to-the-bottom lonen, maar oh ja want dat is natuurlijk minder sexy op X.

Wat mij opvalt: dit gaat niet alleen over “regels”, maar over de wipwap van beleid; vandaag moet je investeren in A, morgen wordt het B en overmorgen is het ineens verboden of “niet meer subsidiabel”. Dan word je geen mak schaapje, maar een risicomijder die vooral probeert niet per ongeluk failliet te gaan door een beleidswijziging. En dat virale stoere “ga in verzet!” op X klinkt leuk, maar de echte kneep zit ’m in voorspelbaarheid en uitvoerbaarheid; als de overheid zélf niet kan uitleggen welke norm wanneer geldt, kun je van een bakker of installateur moeilijk verwachten dat hij er juridisch vuurwerk van maakt. trouwens: “duize” is geen woord, dat is “duizend”.