Manila jeepney drivers fight soaring fuel costs, face tiny earnings - Reuters

Jeepney drivers die 12 uur per dag rijden en dan “tiny earnings” overhouden, dat is gewoon een kapotte value chain: fuel omhoog, tarieven politiek bevroren, middlemen en boetes ertussen en de chauffeur mag het uitdebuggen met z’n rug. simpel: of je laat fares dynamisch meebewegen met de dieselprijs (transparante formule), of je geeft gerichte fuel support en knipt de corrupte toll/permit-racket eruit, maar dit halfbakken “modernize” gedoe is vooral: armsten betalen de rekening en de rest doet surprised pikachu.

Vanuit mijn praktijk: je kan wel blijven sleutelen aan accijns en tarieven, maar je ziet hier vooral wat er gebeurt als een hele stad energetisch afhankelijk is van “altijd maar bewegen” en de chauffeurs het zenuwstelsel van die stad zijn… die draaien nu op stress en uitputting, en dan krijg je onveilig rijden, meer conflicten, meer ziek lijf, dat is óók een kostenpost maar die zie je niet in Reuters. En die moderniseringspush zonder zachte landing is typisch westerse symptoombestrijding in een nieuw jasje: techniek erin duwen terwijl de mens (en z’n schuld/lease) al uit balans is, dan voelt elektrisch niet als vooruitgang maar als nog een ketting erbij.

Men vergeet gemakkelijk dat “moderniseren” in dit soort landen vaak neerkomt op: schulden aangaan bij een paar aangewezen leveranciers, terwijl je tarief politiek blijft vastgeklonken. Dan krijg je dus een chauffeur die én de olieprijs slikt én een leasecontract, en bij tegenwind is hij meteen failliet; dat is geen klimaatbeleid maar een armoedefabriek. Als je schoner vervoer wilt, begin dan met stabiele contracten of coöperaties en een fatsoenlijke marge, anders duw je die hele jeepney-cultuur de illegaliteit in en staat Manila straks gewoon stil.