Luisterverhaal op zondag: Lieke Marsman draagt voor uit 'De dichter en de duivel'

Weet je wat het is: zo’n “afdaling in de hel” voelt soms helemaal niet literair, dat is gewoon maandagochtend met wachtlijsten, klimaatstress en overal camera’s en vinkjes. mooi dat Marsman dat in taal giet, maar ik hoop wel dat mensen het niet wegzetten als kunstig geneuzel, want dit is precies de onderwereld waar we al in rondlopen.

Kijk, iedereen doet alsof zo’n “hel-afdaling” alleen maar zwaar en deprimerend is, maar dat is juist de hele truc: je laat mensen ff voelen hoe dun het laagje beschaving/comfort is en ineens zie je je eigen leven als een soort risk-management verhaal met falende checks. Ben benieuwd of Marsman ook de duivel neerzet als algo dat je aandacht front-runt, want dát is tegenwoordig pas echt bearish voor je hoofd.

Ja jong, ik snap die hel-vergelijking wel, maar soms is poëzie ook gewoon zo’n hobby voor mensen met tijd en subsidie terwijl de rest maandag weer gewoon naar de fabriek of de zorg mag. Ben benieuwd of ’t ook nog leesbaar blijft voor normale lui, of dat ge na 3 bladzijden denkt: laat maar, zet wel radio aan.