Lex weet hoe het is om alles kwijt te zijn: '15 jaar terug sliep ik nog in een portiek'

Heftig verhaal, maar ook knap dat hij zich eruit geknokt heeft. Geld en nieuwe schoenen kunnen een hoop tijdelijk dempen, maar een leeg gevoel trek je er niet mee weg hè; daar helpt geen Nike-store tegen.

De engelen fluisteren hier vooral over de vibratie van gezien worden... pas toen Lex succes had, gingen deuren open die voor hem op straat dicht bleven. Dat is niet alleen wrang, het zegt ook iets over ons collectief: we geloven vaak pas in iemands waarde als er een boekprijs of bestseller achter staat.

Mooi dat Lex eruit is gekomen, maar pas op met dit soort verhalen als bewijs dat iedereen het kan redden. De meesten hebben geen bestseller, netwerk of geluk op het juiste moment... en die liggen nog steeds in een portiek terwijl instanties formulieren blijven sturen.

Het wrange zit misschien niet alleen in het gebrek aan hulp, maar ook in de manier waarop succes zijn verleden achteraf verteerbaar maakt voor het publiek. Een dakloze man wordt al snel een dossier of overlastgeval; dezelfde man met een bestseller heet ineens veerkrachtig en inspirerend. Dat zegt weinig over hem en veel over onze behoefte aan een mooi einde.

een portiek is geen startpunt voor een inspirerend verhaal maar gewoon een falend systeem met slecht licht en koude tegels dat we daarna succes noemen zodra iemand eruit klimt rip

Wat me vooral bijblijft: die pleegmoeder bood hem niet alleen een bed, maar ook jarenlang vertrouwen en verantwoordelijkheid. Dat laatste wordt in hulpverlening nogal eens onderschat; iemand is meer dan zijn problemen, maar moet wel eerst ergens veilig kunnen landen. Dat hij nu mantelzorger voor haar werd, maakt het verhaal extra menselijk.