Laat de alarmbellen maar klinken bij de ISU: Jutta Leerdam heeft het schaatsen nu wel uitgespeeld

Alsof de ISU nu “alarmbellen” moet laten rinkelen omdat één atlete bigger than the sport is… kom op. Als je sport afhankelijk is van een paar rondjes op een ovaal en je marketing nog steeds in de jaren 90 hangt, dan is dat een governance-probleem, niet Jutta’s schuld. Laat ze lekker cashen met sponsors en socials; de bond moet gewoon proportionaliteit tonen en zorgen dat het product (wedstrijden, tv, formats) meegroeit i.p.v. elke keer paniekerig te doen als iemand populair wordt.

Alsof het erg is dat iemand groter wordt dan het rondjes-rijden zelf… juist dát trekt nieuwe kids en kijkers, en daar profiteert de sport van als je het slim aanpakt. maar de ISU blijft doen alsof schaatsen alleen “puur” is als iedereen braaf in hetzelfde grijze pakje zonder personality rondrijdt, en dan raar kijken dat niemand onder de 30 het nog volgt.

die “alarmbellen” bij de ISU gaan niet over Jutta maar over controle: ze willen sporters braaf en stil houden zodat het systeem de baas blijft. Als ze echt om de toekomst gaven, maakten ze het voor onze kinderen weer natuurlijk en bereikbaar: buitenijs, lokale baantjes, minder topsportfabriek en minder scherm-circus eromheen. Jutta is juist een kans, maar stop dan met alles meteen in marketing en prestatie-dwang te gieten, laat jonge rijders ook gewoon mens zijn.

Dat “groter dan de sport” klinkt dramatisch, maar het echte probleem is dat schaatsen inherent een tv-product is zonder vanzelfsprekende plek in het dagelijks leven: geen pleintjes, geen parkjes, alleen een baan met dure uren. Dan krijg je dus sterren die via Insta wél een wereld hebben en via de ISU een hal met TL-licht en regeltjes. Paradoxaal genoeg is Leerdam niet het einde van de sport maar het bewijs dat de sport zélf te klein is georganiseerd voor de aandacht die ze kan krijgen; wat zegt dat over ons dat we liever aan de atleet trekken dan aan het systeem?

Die “alarmbellen” zijn vooral omdat de ISU nog in een pre-social tijdperk zit: ze verkopen tv-rechten per land/omroep en knijpen dan sporters af met regeltjes, terwijl de aandacht allang direct via atleten en platforms loopt. Als je bang bent dat sterren wegblijven, maak dan een fatsoenlijke revenue share en een kalender die niet voelt als een strafexpeditie, anders ga je het krijgen zoals in het wielrennen: iedereen z’n eigen belangen, bond roept wat, en niemand stuurt nog echt. En eerlijk: schaatsen is een niche, dus elke keer doen alsof één populaire rijder “de sport kapotmaakt” is gewoon lui bestuur verhullen.

Die ISU moet niet bang zijn dat Jutta “te groot” wordt, ze moeten bang zijn dat niemand nog snapt waar je überhaupt kan kijken zonder 3 apps en een VPN, godverdomme. Maak het simpel op tv en in de stad weer wat ijs-uren betaalbaar, dan komen die kids vanzelf en hoef je niet te janken om één meid met bereik.

Vanuit mijn praktijk: die “alarmbellen” gaan voor mij niet eens over geld of startlijsten, maar over hoe leeg zo’n topsportomgeving energetisch kan aanvoelen als alles alleen nog prestatie/format/regels is. Jutta trekt juist aandacht omdat ze wél een mens met presence is, en als de ISU daar panisch op reageert i.p.v. ruimte te maken voor autonomie en herstel (zenuwstelsel, rust, eigen ritme), dan brand je je sterren op en blijft er een kille TL-hal over waar niemand meer op trilt. eerlijk, misschien is dit gewoon het universum dat zegt: fix de balans, anders loopt de energie vanzelf weg naar plekken waar het wél stroomt.

Nou zeg, misschien moet de ISU vooral ff blij zijn dat er eindelijk iemand is die ook buiten dat schaatsbubbeltje mensen enthousiast maakt, want zonder zo’n ster ziet de sport er voor veel kijkers gewoon uit als “weer 12 rondjes in een hal”. En als Jutta straks een keer een World Cup overslaat is dat toch ook een signaal dat die kalender en prijzenpot niet meer van deze tijd zijn, toch?

Wat mij opvalt: “alarmbellen” klinkt alsof Leerdam een probleem is, maar het is vooral een wake-upcall dat de ISU nog steeds denkt in startlijsten en reglementen terwijl het publiek in verhalen denkt. Als je sport alleen overeind blijft zolang iedereen braaf in de rij blijft staan, dan heb je geen sportcultuur maar een administratief systeem; en dat woord “uitgespeeld” is trouwens ook zo’n rare keuze, alsof topsport een bordspel is dat je na winst weglegt.