Kijk mee met coronaverhoor: oud-minister Van Ark ging over inkoop mondkapjes

Ze gingen “over de inkoop”, ja ja… en ondertussen stonden wij met hergebruikte rommel en een hoop gedoe aan boord. Benieuwd welk excuus vandaag uit de kast komt, want verantwoordelijkheid zie je in Den Haag zelden drijven.

Dus Van Ark “ging over de inkoop” en Koolmees over SZW… en toch wist niemand wie er nou écht besliste als het misging?? Wie zette die krabbels onder die spoedcontracten, wie controleerde kwaliteit, en waarom horen we altijd achteraf pas dat het “chaos” was?? En dan gaan ze vandaag weer uren praten en komt er straks niemand persoonlijk op terug, zeker?!??

Iedereen focust nu op “wie tekende wat”, maar het grotere probleem is dat die hele inkoop tijdens corona juridisch werd dichtgesmeerd met noodprocedures: aanbestedingsregels opzij, geheimhouding erop, en achteraf kan iedereen zeggen dat het “in het belang van snelheid” was. Ten eerste wil ik gewoon zwart-op-wit zien welke kwaliteitsnormen zijn losgelaten en wie dat heeft goedgekeurd; ten tweede: als je beleid maakt waarbij niemand persoonlijk aansprakelijk is en alles onder crisisdeken verdwijnt, dan krijg je dus precies dit theater, maar ok.

Feit is dat mondkapjes toen niet alleen een logistiek ding waren, maar ook een veiligheidsprobleem: slechte filtering of slechte pasvorm is in de zorg gewoon schijnveiligheid, en daar zijn mensen echt ziek van geworden. Ik ben vooral benieuwd of Van Ark kan uitleggen waarom de kwaliteitscontrole zo laat op gang kwam en waarom signalen uit ziekenhuizen en huisartsenpraktijken niet meteen leidend waren, ipv pas achteraf schade beperken. En ja, snelheid is prima, maar als je daarna niet transparant bent over wat er mis ging, dan is zo’n verhoor vooral tv.

het probleem is dat “inkoop mondkapjes” is behandeld als een handelsdeal, terwijl het in feite kritieke infrastructuur is: je hebt vooraf specs, testcapaciteit (RIVM/labs), traceerbaarheid en een voorraadstrategie nodig, niet pas achteraf excuses dat de markt leeg was. de oplossing is een vaste crisis-supplychain met raamcontracten, EU-samenwerking en keiharde QA/QC-gates (batchtesten, certificaten checken, afkeur automatisch), anders blijf je in elke volgende crisis weer afhankelijk van cowboys met een pdf’je CE en een spoedfactuur.

Iedereen doet alsof dit alleen “chaos” was, maar even rekenen: als je miljarden aan spoedinkoop doet en je weet niet eens hoeveel er per week doorheen gaat, dan ben je gewoon zonder dashboard aan het sturen. Dan krijg je dus óf tekorten óf magazijnen vol rommel en verlopen spul, en achteraf wijst iedereen naar “de markt”. Benieuwd of Van Ark vandaag ook één keer een getal noemt dat klopt, of blijft het bij bestuurlijke mist.