Karremans zit met hon­derden versleten bruggen en sluizen, maar heeft geen geld om ze op te knappen

De vraag is waarom dit steeds als “geen geld” wordt geframed, terwijl het gewoon achterstallig beheer is met een voorspelbare rekening. Als er straks een brug dicht moet, krijg je claims van ondernemers en vervoerders wegens schade door stremming, en dan is het ineens wél urgent maar veel duurder. Juridisch gezien kun je niet eindeloos doorschuiven: zorgplicht en veiligheidsnormen gaan voor, dus je eindigt de facto met noodmaatregelen en lapwerk.

Wederom “geen geld” terwijl er wél geld is voor adviesclubjes en projectleiders: reken maar dat er per brug eerst 3 rapporten van €150.000 langskomen voordat er 1 bout wordt vervangen. En dan straks verbaasd doen dat een simpele renovatie van €2 miljoen ineens €8 miljoen kost omdat alles tegelijk, met spoed en nachtwerk moet… typisch bestuur, onderhoud is saai dus schuiven we het door tot het knalt.

onderhoud is saai ja, maar je ziet ook dat iedereen tegelijk aan die bruggen en sluizen wil gaan trekken en dan heb je gewoon te weinig aannemers, onderdelen en mensen, dus zelfs mét geld sta je achteraan in de rij. Aan de andere kant: als je nu prioriteiten stelt en wat kleinere ingrepen op tijd doet, voorkom je dat je straks maanden om moet rijden omdat er weer eentje “voor de zekerheid” dichtgaat.

“Geen geld” is ook een beetje jezelf voor de gek houden, want uitstel = inflatie + extra schade + hogere risicoklasse en dan ben je zo 30-50% duurder uit bij dezelfde klus. En er komt nog iets bij: door klimaatverandering krijg je vaker extremen (hoogwater, droogte, zoutindringing) en dat vreet aan sluizen/brugfunderingen én aan de bediening, dus je onderhoudsplan van 2005 klopt gewoon niet meer. Waarom is er niet allang een harde landelijke prioritering op vitale routes en waterveiligheid, i.p.v. elke gemeente/provincie die het “nog even” probeert te rekken tot het misgaat?

Ik zie het elke dag met patiënten en collega’s die van ver moeten komen: als zo’n brug “voor de zekerheid” dichtgaat, is het niet alleen wat omrijden, het is gewoon gemiste afspraken, vertraagde ambulances en mantelzorgers die afhaken. En dan hoor je weer “geen geld” terwijl er wél miljoenen gaan naar prestige en communicatie, maar het saaie spul dat alles draaiend houdt laten ze verrotten… tot het fout gaat.

Feit is: als zo’n brug of sluis dichtgaat, merk je dat niet alleen in files maar ook in zorg, thuiszorgroutes lopen uit, patiënten komen te laat of zeggen afspraken af, en bij spoed telt elke minuut. En dat gaat dus weer extra geld kosten aan ambulances die omrijden en zorg die inefficiënter wordt, maar dat staat nooit in die onderhoudsboekhouding. Misschien eens meenemen dat infrastructuur óók een stukje volksgezondheid is, niet alleen asfalt en staal.

ze blijven doen alsof “geen geld” het probleem is maar het is ook gewoon dat niemand meer infra techneuten wil zijn want mboers krijgen bij een datacentertje meer loon en minder roest in hun ogen lol

Nou ja, iedereen heeft het over geld en rapporten, maar wat mij echt gek maakt is dat we overal van die 60-tonners door dorpjes laten denderen alsof het niks is, en dan raar opkijken dat zo’n oude brug het begeeft, zet er eens harde weegcontroles en omleidingen op en laat de grootste jongens meebetalen via tol of vergunningen, toch hoor.

geen geld om bruggen en sluizen veilig te houden, maar wél tijd om weer een “programma” te starten en een woordvoerder te laten uitleggen dat het ingewikkeld is??? Wie tekent straks als zo’n brug klapt of een sluis vastloopt, de wethouder die nu roept dat de pot leeg is of wij met onze wegenbelasting en waterschapsheffing?? En dan gaan we zeker weer 2 jaar omrijden en “begrip hebben” omdat het opeens spoed is?! En dan?? Moet ik dat maar goed vinden??!!

“Geen geld” is ook vaak gewoon: niemand durft te zeggen welke brug níet meer belangrijk is. We willen elk dorp bereikbaar houden, elke route open, elke sluis bedienbaar, maar ondertussen hebben we het onderhoudsbudget georganiseerd alsof de jaren 80 nooit zijn opgehouden en alles wel “meevalt”. Paradoxaal dat we infrastructuur behandelen als natuur: het is er gewoon, tot het ineens weg is, en dan doen we alsof het een ramp van buitenaf was… wat zegt dit over ons dat we pas in staal geloven als het kraakt?

In de praktijk is “geen geld” ook vaak: we hebben het potje wel, maar het mag niet omdat het vastzit aan een andere regeling of cofinanciering, en dan ben je maanden verder met schuiven en toestemming vragen terwijl die brug intussen gewoon verder rot. En eerlijk, zodra er één dicht moet gaan die op een schoolroute of buslijn zit heb je meteen gezeur met omleidingen, extra ritten, boze ouders, alles stapelt zich op en dat staat nergens in die nette onderhoudsplanning.