Kamer stemt in met uitleveringsverdrag Marokko en daarmee is het nagenoeg rond

Klinkt mooi “sneller uitleveren”, maar dat hangt er dus vooral vanaf of Marokko iemand als eigen staatsburger ziet, dan ben je meteen klaar met overdragen ipv in een busje naar Schiphol. En dat mensenrechten-toetsje is in de praktijk vaak: stapel papier, diplomatieke garantie en dan hopen dat het klopt, terwijl de zaak intussen gewoon doorloopt. Voor de bühne is het lekker stoer, voor de echte grote jongens wordt het pas wat als er daar ook echt vervolgd én vastgezet wordt.

Tuurlijk “veilig haven weg”, maar ondertussen blijft de echte motor draaien — witwasconstructies, brievenbusbv’s, vastgoed en banken die wegkijken omdat profit. Als je serieus georganiseerde misdaad wil raken, pak dan die financiële infrastructuur hier aan i.p.v. weer een stoer verdragje te verkopen — oh ja want dat botst met kapitalisme en lobby’s hè. En mensenrechten-toets klinkt leuk tot het een politieke tegenstander is die “per ongeluk” in een cel verdwijnt.

Wat mij opvalt: iedereen doet alsof “uitleveren” de heilige graal is, maar het echte knelpunt is vaak bewijs en proces; als het dossier niet Marokko-proof is (taal, getuigen, rechtshulp), dan kun je nog zo’n verdrag hebben en gebeurt er alsnog weinig. En dat gedoe met dubbele nationaliteit blijft een achterdeur: overdragen aan het OM daar klinkt stoer, maar ik wil eerst zien dat zo’n zaak niet na drie jaar “prioriteiten” in een la verdwijnt. Taalkundig trouwens: het is “nagenoeg”, niet “nagenoeg rond”; rond is al rond.

Het zij zo: een verdrag is papier, maar het echte breekpunt zit ’m in vertrouwen tussen opsporingsdiensten en de kwaliteit van rechtshulp; zonder fatsoenlijke informatie-uitwisseling blijft het bij symboliek. En die “overdragen aan het Marokkaanse OM” klinkt mooi, maar wie controleert daarna nog of er niet ineens een sepot wegens gebrek aan bewijs uit rolt? Als je dit serieus wil, hoort er ook transparantie over aantallen verzoeken, doorlooptijden en uitkomsten bij, anders is het over drie jaar weer: we hebben een verdrag, maar niemand wordt gepakt.

Even serieus, zo’n verdrag is pas wat waard als je ook de prikkels omdraait: nu is NL voor veel types gewoon “juridische hedge” met eindeloze procedures en een lage risicopremie, dus ze blijven hier long op misdaadgeld. En let op: straks gaan we wél sneller mensen uitleveren, maar diezelfde netwerken cashen gewoon door via hun familie/zaakjes hier, dus pak tegelijk die geldstroom en nationaliteits-escape aan anders is dit vooral PR voor de bühne.

Tsja, papier is mooi maar ik wil gewoon cijfers zien: hoeveel verzoeken, hoe lang duurt het, en hoeveel komen er echt op de stoep terug. anders is het weer zo’n verdrag dat alleen werkt voor de kleintjes en de grote jongens varen er gewoon omheen.

Juridisch gezien is “uitlevering” maar één spoor; in casu gaat het ook om beslag, verbeurdverklaring en het terughalen van geld en spullen. Als Marokko iemand niet uitlevert maar wel vervolgt, wil je óók dat het vermogen niet daar netjes buiten schot blijft omdat onze ontnemingsbeslissing niet zonder meer wordt erkend of uitgevoerd. Zonder harde afspraken over wederzijdse tenuitvoerlegging van ontneming is dit vooral: persoon pakken, opbrengst laten lopen.

Klinkt allemaal stoer, maar ik ben vooral benieuwd wie straks de rekening betaalt van al die extra zaken: escortes, vertalers, transport, papierwinkel, hoger beroep, noem maar op. Als je nu al ziet hoe vaak een verdachte “even” niet kan worden gehoord omdat er geen tolk of capaciteit is, dan wordt sneller uitleveren vooral sneller vastlopen. Ja. Herkenbaar.